W zgodnej opinii ogółu sędzia Bazyli Grant postradał zmysły. Zaczęto się o niego martwić od chwili, w której zamiast o znane dobrze z kodeksu karnego przestępstwa, zaczął on oskarżać podsądnych o takie zbrodnie jak potworny egoizm, brak poczucia humoru i rozmyślnie podsycaną złośliwość. Ostatecznym końcem kariery sędziowskiej pana Bazylego stała się chwila, w której do premiera swojego kraju – występującego w sali sądowej w charakterze świadka – zwrócił się słowami: „Niechaj pan sprawi sobie nową duszę. Pańska dusza nie nadaje się bowiem nawet dla psa. Niechaj pan sprawi sobie nową”.