Wyobraźmy sobie biegnące równolegle: górski potok i ogrodowy wąż. Ten pierwszy huczący, majestatyczny, rozpychający się wewnątrz koryta porywa ze sobą kamienie, podmywa korzenie drzew. Jest niebezpieczny i magnetyzujący. Trudno przejść przez przerzucony nad nim most, żeby choć na chwilę się nie zatrzymać. Nie wsłuchać, nie zapatrzeć. Trzeba tylko uważać – można się potknąć o ukrytego w trawie, gumowego węża. Już prawie o nim zapomnieliśmy, ale też jego obecność jest więcej niż dyskretna. Wykonuje swoją pracę – to wszystko, co można o nim powiedzieć. Jeszcze chyba tylko to, że na jej końcu jest jakaś studzienka czy rów melioracyjny. Potok z kolei nie spocznie, aż nie dotrze do oceanu.