Gołym okiem widać, że politycy, także opozycji, chcą podwyżek. Powiem więcej: nie ma się co zżymać, nawet niewygaszona epidemia, nie uzasadnia takiej wrzawy.

Bo cóż byłoby nadzwyczajnego, że prezydent, który zarabia teraz 17,8 tys. zł (brutto) i nie dostaje żadnego dodatku na utrzymanie małżonki - pierwszej damy, miałby zarabiać po podwyżkach trochę więcej niż sędzia Sądu Najwyższego, który wykonuje zwykle rutynowe czynności przez nikogo nie poganiany - a zarabia 19,9 tys. zł.

Czytaj także: Posłowie mają dostać ponad 600 zł podwyżki

Pensja posła - obecnie 7,8 tys. zł byłaby zwiększona do 12,5 tys. zł - to spora podwyżka, ale dziesiątki tysięcy prezesów nawet małych spółek i spółdzielni zarabia podobnie lub więcej, także w sektorze publicznym. Osobiście nie podoba mi się obecny model posła zawodowego, może byłoby lepiej gdyby Sejm zwoływano dwa razy do roku na dwumiesięczne sesje - wtedy posłom wystarczyłoby płacić diety, a na życie zarabialiby z własnej profesji adwokata, lekarza czy rolnika. Ale mamy inny model parlamentu.

Nie można też liczyć, że ministrowie, wiceministrowie czy wojewodowie będą dokładać do wykonywanej funkcji. Może i to robią, ale czy nie rozglądają się jak na dłużej zabezpieczyć siebie i dzieci finansowo - a nie każdy jest milionerem. Myślę zresztą, że wielu rodaków, także żyjących skromnie, nie ma nic przeciwko temu, by osoby na wysokich stanowiskach zarabiały dobrze - byle dobrze wykonywały swoje obowiązki.

Powiedzenie, że jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o pieniądze, należy tym razem odwrócić. Wiadomo, że posłom po obu stronach politycznego sporu zależy na pieniądzach, więc ta wrzawa skrywa inny problem.

Przypuszczam, że chodzi o to, że na serwowanej obywatelom w życiu publicznym narracji, iż z obecną władzą nie ma żadnego porozumienia, ujawniły się pęknięcia. Okazało się, jak by to nie zabrzmiało, że strony tego sporu łączą jednak pewne sprawy, o których potrafią rozmawiać. To prawda, że chodziło o ich pieniądze, ale proponowane podwyżki nie są raczej wygórowane, a o tym można przecież rozmawiać.

Tak samo można i należy rozmawiać o tańszym państwie, o oszczędnościach, choćby w pęczniejącej biurokracji rządowej i samorządowej, rozlicznych mundurówkach i wymiarze sprawiedliwości. Jedno jest pewne, niedostatecznie opłacani politycy i urzędnicy nie rokują taniego państwa.