- Astronomiczny początek wiosny wyznaczany jest przez dzień równonocy wiosennej czyli od momentu, od którego na półkuli północnej (naszej) Słońce przez pół roku będzie oświetlać i ogrzewać mocniej tę półkulę, a słabiej południową — wyjaśnia dr Paweł Pietrukowicz z Obserwatorium Astronomicznego Uniwersytetu Warszawskiego. Równonoc następuje wtedy, gdy Słońce przechodzi przez tzw. punkt Barana — jeden z dwóch punktów przecięcia się ekliptyki (wielkie koło na sferze niebieskiej, po którym w ciągu roku pozornie porusza się Słońce obserwowane z Ziemi) z równikiem niebieskim. Obecnie punkt Barana znajduje się w gwiazdozbiorze Ryb.
Od początku wiosny astronomicznej dzień jest dłuższy od nocy i nieustannie go przybywa, aż do początku astronomicznego lata — od tego momentu dnia ubywa.
- Generalnie, początek astronomicznej wiosny jest ruchomy, w grę wchodzą tu także lata przestępne, w których dodaje się jeden dzień. Dlatego początek astronomicznej wiosny może przypadać w różnych dniach- przypomina dr Pietrukowicz.
Od 2011 roku, gdy astronomiczna wiosna rozpoczęła się 21 marca, wszystkie kolejne lata aż do roku 2043 będą świętowały początek wiosny 20 marca, a potem, poczynając od 2044 roku, początek ten będzie przypadał 20 lub nawet 19 marca.
Jednak nie należy przypuszczać, aby te fakty wpłynęły na zmianę dość rozpowszechnionego przekonania o początku wiosny przypadającym 21 marca. I niech tak pozostanie, to jest początek wiosny kalendarzowej.
