Twierdzi pan, że „Kodeks lekarski to mieszanina mowy-trawy oraz ekspresja korporacyjnych fobii". Nie za ostro?
Uprzejma krytyka nie spotyka się z żadną reakcją korporacji. Samorząd lekarski uważa Kodeks za swój „akt strzelisty" i wewnętrzną sprawę środowiska, a krytykę tego tekstu traktuje jako atak na swoją godność i suwerenność. W stosunku do niektórych artykułów użyłem określeń „żenujący" albo „żałosny" – przykro mi, ale poszczególne fragmenty tego opracowania na to w pełni zasługują.
Które?
Na przykład art. 21, dotyczący błędów w sztuce. Tak naprawdę nie mówi się tam o błędzie, lecz o „poważnej pomyłce". W tekście etycznym nie ma miejsca na śliskie, pokrętne eufemizmy. Albo art. 43, który zezwala na eksperymenty medyczne na więźniach i żołnierzach. Stoi to w oczywistej sprzeczności z polskim prawem, nie wspominając już o standardach etyki lekarskiej na świecie. Z kolei art. 45 w punkcie 2 zakazuje eksperymentów medycznych na embrionach, a w punkcie 3 zezwala na takie eksperymenty, pod warunkiem aby korzyści zdrowotne „przekraczały ryzyko zdrowotne embrionów". To nieporadne pustosłowie, świadczące o tym, że autorzy nie znają problematyki bioetycznej.
Co z kontrolami?
Kodeks starannie omija większość najbardziej drażliwych zagadnień bioetycznych, a za to „załatwia" lekarzom parę spraw. Między innymi to, żeby kontrole były zapowiedziane. Tego właśnie dotyczy art. 55. Czyżby niezapowiedziana kontrola była nieetyczna? Czy problem niezapowiedzianych kontroli należy do pierwszej setki zagadnień etycznych w medycynie?
Cała rozmowa z bioetykiem prof. Janem Hartmanem, którego samorząd lekarski chce spalić na stosie, w najnowszym numerze Przekroju
