Bogusław Chrabota: Karol Nawrocki w ONZ. Orędzie o ratowaniu świata

Debata generalna sesji Organizacji Narodów Zjednoczonych, wbrew swojej nazwie, nie jest wcale debatą. To nic innego jak forum, na którym liderzy na równi większych i mniejszych krajów prezentują swoje stanowiska w sprawie najważniejszych – z ich perspektywy – problemów lokalnych i globalnych. To innymi słowy przegląd indywidualnych wrażliwości i opis geopolityki z perspektywy stolic całego świata. Jakie to ma znaczenie? Głównie wizerunkowe, bo realna praca nad próbami rozwiązania konfliktów rozwija się na innych forach, niż „teatr” Debaty generalnej, a przede wszystkim w kulisach ONZ. Ale i tu mamy od lat głównie impas, wynikający z tego, że główni autorzy kryzysów zasiadają w Radzie Bezpieczeństwa. A w niej, w kluczowych sprawach prawem weta dysponuje 5 stałych członków w tym USA, Francja, Wielka Brytania, Rosja i Chiny. W skrajnie spolaryzowanym świecie pogodzić się mogą tylko w kwestiach o mniejszym znaczeniu strategicznym i kwestiach, gdzie ich interesy nie są sprzeczne. To daleko od fundamentów aksjologii Organizacji Narodów Zjednoczonych i jej światowej misji.