[b]Jak ocenia Pan obecny stan światowej gospodarki? Czy ożywienie jest ugruntowane?[/b]
Przechodzimy scenariusz „głębokie V”. Ludziom wydaje się, że mamy do czynienia z kryzysem finansowym, ale warto na to spojrzeć od strony producentów. To oni znaleźli się w centrum burzy. Światowy handel załamał się o ponad 20 proc., tymczasem obejmuje on głównie produkty przemysłowe. Otóż gdy słucha się producentów z dużych państw, jak Japonia i Niemcy, w pewnym stopniu USA, przekaz jest ten sam: od lata następuje szybkie ożywienie.
Są dwa składniki tej sytuacji. Po pierwsze, spora część załamania koncentrowała się na przemyśle motoryzacyjnym. Rządy całego świata przyjęły więc ten sam rodzaj subsydiów, nazywany „pieniądze za złom”. To zadziałało i to w skali światowej. Po drugie, począwszy od października spółki masowo zredukowały swoje zapasy. Było to spowodowane preferencją płynności, która pojawiła się po plajcie Lehman Brothers, gdy spółki straciły dostęp do rynków finansowych. Efektem likwidacji zapasów było załamanie produkcji przemysłowej o około 12 proc.
Jednak mniej więcej w kwietniu lub maju rynki finansowe zaczęły wracać do normalności. Zaczął się też stabilizować popyt końcowy. Było więc trzeba przyspieszyć produkcję, aby zahamować spadek zapasów. Sytuacja nie jest jednak identyczna na całym świecie. W Chinach odbicie produkcji nastąpiło na przełomie I i II kwartału i wskaźnik ten powrócił już do długoterminowego trendu wzrostowego. W Europie spadek był jednak głębszy, a poziom produkcji wciąż jest poniżej poziomu sprzed kryzysu. Powrót do tego poziomu może zająć nawet 4–5 lat. Menedżerowie spółek produkcyjnych, których bardziej interesuje poziom produkcji a nie tempo jego wzrostu, mogą więc ożywienia nie dostrzegać.
[b]Czy to ożywienie nastąpiło dzięki wysiłkom rządów, czy może niezależnie od nich albo nawet – jak sądzą niektórzy – pomimo tych działań?[/b]
