Naruszenie dóbr osobistych: konsekwencje potajemnych nagrań w rodzinie zależą od okoliczności

Sąd ustalił, że rzeczywiście żona pozwanego wypowiada się negatywnie o nim i jego matce, często używa słów wulgarnych i obraźliwych. Większość wypowiedzi teściowej ma zaś charakter neutralny, wzywający do rzeczowej rozmowy. Formułuje ona jednak kilka krytycznych uwag pod adresem zięcia i jego matki.

Sąd Okręgowy w Siedlcach, a potem Sąd Apelacyjny w Lublinie oddaliły roszczenie teściowej. Sądy przyznały, że zarejestrowanie bez zgody osoby zainteresowanej przebiegu rozmowy odbywającej się w rodzinnym gronie co do zasady jest nieuprawnioną ingerencją w sferę prywatności i stanowi naruszenie tego prawa. Tak samo jak upublicznienie takich informacji (sygn. akt I ACa 47/14).

Nie oznacza to jednak, że w tej sprawie dobra osobiste teściowej zostały naruszone. Zachowanie zięcia nie było bezprawne. Jej wypowiedzi nagrał niejako przy okazji. Podczas rozmowy nie wdawał się w polemikę z teściową, nie prowokował jej do nagannych zachować i wypowiedzi, nie poniżał jej ani nie używał wobec niej obraźliwych epitetów. Przykrość, na jaką ją naraził, oceniana według kryteriów obiektywnych nie przekracza zatem poziomu, który uzasadniałby zarzucenie mu bezprawności.

Sąd wskazał, że nie wszystkie niedogodności i nieprzyjemności, z jakimi człowiek spotyka się w codziennych kontaktach z innymi ludźmi, rodzą roszczenia o ochronę dóbr osobistych. Szczególnie w stosunkach rodzinnych.

Odnosząc się od żądania wycofania nagrań z akt sprawy rozwodowej, sąd stwierdził, że zostało ono złożone jako dowód na okoliczność relacji między małżonkami. Decyzja co do dopuszczenia dowodu z tego nagrania należy do sądu rozpoznającego sprawę rozwodową, przy czym nie ma podstaw do uznania, że istotą działania pozwanego zgłaszającego dowód w postaci tego nagrania było naruszenie dóbr osobistych.