fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

VAT

Kiedy korygować koszty związane z polityką cen transferowych

Fotolia.com
Koszty uzyskania przychodów zmniejsza się lub zwiększa w okresie rozliczeniowym, w którym otrzymana została faktura korygująca lub - w razie jej braku - inny dokument potwierdzający przyczynę korekty. Zasady te odnoszą się także do korekty związanej z przyjętą polityką cen transferowych.
Tak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 16 maja 2017 r. (I SA/Gl 38/17 oraz I SA/Gl 39/17).
Spółka jest jednostką działającą w ramach grupy podmiotów powiązanych, w której wdrożono politykę cen transferowych. Rola spółki sprowadza się do dystrybuowania produktów grupy. W związku z tym spółka nabywa od pozostałych członków grupy produkty, które następnie odsprzedaje. Wydatki z tego tytułu są tzw. bezpośrednimi kosztami uzyskania przychodów spółki.
Stosownie do przyjętej polityki cen transferowych spółka powinna osiągać zysk z odsprzedaży nabywanych produktów na poziomie 1,75 proc. EBIT. Po zakończeniu okresu rozliczeniowego, w celu osiągnięcia ww. rentowności, mogą być przeprowadzane wzajemne rozliczenia pomiędzy spółką a podmiotem centralnym w grupie – spółka otrzymuje dokumenty korygujące, które zwiększają bądź obniżają jej koszty uzyskania przychodów w danym okresie rozliczeniowym.
Spółka zwróciła się do ministra finansów i spytała: w którym okresie powinna rozpoznać w rozliczeniu podatkowym otrzymany w 2016 r. dokument księgowy dokumentujący wyrównanie dochodowości spółki zgodnie z przyjętą polityką cen transferowych za cały 2015 r. („in plus"). Zadała także tożsame pytanie w odniesieniu do korekt z ww. tytułu, jakie mogą wystąpić w przyszłości. Spółka uznała, że takie korekty powinna rozpoznać w momencie otrzymania dokumentu księgowego dokumentującego je.
Organ podatkowy uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. W jego ocenie, do przedstawionego stanu faktycznego nie znajdzie zastosowania art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, ponieważ korekta dochodowości nie jest powiązana z transakcjami zakupu produktów, w związku z którymi spółka rozpoznała koszty uzyskania przychodów. Otrzymane środki pieniężne w ślad za dokumentem księgowym korygującym dochodowość spółki „in plus" będą zatem przychodami spółki, a wydatek poniesiony przez spółkę z tytułu zapłaty kwot wynikających z otrzymanych dokumentów księgowych korygujących dochodowość spółki „in minus" nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu.
Rozpatrując skargę spółki, WSA wskazał, że przedmiotem sporu jest wprowadzony od 1 stycznia 2016 r. art. 15 ust. 4i ustawy o CIT. Wobec tego organ podatkowy wydał interpretację nieodnoszącą się do przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego, ponieważ przekwalifikował rozliczenia dotyczące kosztów uzyskania przychodów spółki na rozliczenia dotyczące przychodów. Sąd odwołał się także do stanowiska ministra finansów, który - uzasadniając projekt zmian w ustawie o CIT wprowadzający ww. artykuł - wskazał, że moment ujęcia faktury korygującej zarówno po stronie przychodów, jak i kosztów podatkowych powinien być uzależniony od okoliczności, w jakich dokonywana jest ta korekta. Zdaniem sądu, art. 15 ust. 4i ustawy o CIT należy stosować w każdej sytuacji, w której nie mamy do czynienia z korygowaniem pierwotnego zdarzenia gospodarczego, a więc także w przedmiotowej sprawie.
Autor jest współpracownikiem zespołu zarządzania wiedzą podatkową firmy Deloitte

Komentarz eksperta

Tomasz K. Cebula, konsultant w dziale Doradztwa Podatkowego Deloitte
Przedmiotem sporu w komentowanym orzeczeniu były zasady ujęcia w wyniku podatkowym spółki dokumentów korygujących jej dochodowość w związku z przyjętą polityką cen transferowych, w sytuacji gdy dokumenty te były wystawiane przez inny podmiot, niż ten, który był sprzedawcą dystrybuowanych przez spółkę produktów. Dokumenty korygujące nie dotyczyły bezpośrednio poszczególnych transakcji zawieranych przez spółkę z podmiotami powiązanymi, ale miały na celu wyrównanie jej dochodowości do poziomu zgodnego z przyjętą przez grupę polityką cen transferowych poprzez odpowiednią korektę całości poniesionych przez spółkę kosztów uzyskania przychodów w związku z nabyciem dystrybuowanych produktów.
Wątpliwości spółki dotyczyły możliwości zastosowania do przedstawionego stanu faktycznego wprowadzonych do ustawy o CIT zasad ujmowania korekt kosztów uzyskania przychodów (art. 15 ust. 4i i nast. tej ustawy). Stosownie do wskazanej normy, jeśli korekta kosztu uzyskania przychodów nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywista omyłką, to korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca (lub innego rodzaju dokument), potwierdzająca przyczyny korekty.
Interpretacje indywidualne wydane przez organ podatkowy na rzecz spółki, które odmawiały zastosowania ww. zasad, zostały poddane krytyce i uchylone przez WSA w Gliwicach. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że do momentu rozpoznania korekt dochodowości z uwagi na przyjętą politykę cen transferowych należy stosować art. 15 ust. 4i ustawy o CIT.
Stanowisko przyjęte przez sąd wydaje się być racjonalne nie tylko ze względu na brzmienie obowiązujących przepisów ustawy o CIT, ale także z uwagi na realia obrotu gospodarczego. Co prawda, organy podatkowe często potwierdzają możliwość ujęcia zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT dokumentów korygujących dochodowość spółek zaangażowanych w realizację określonej polityki cen transferowych, ale takie rozstrzygnięcia dotyczą najczęściej sytuacji otrzymywania korekt ściśle powiązanych z nabywanymi / sprzedawanymi towarami i usługami (tak m.in. Izba Skarbowa w Katowicach w interpretacji z 27 stycznia 2017 r., 2461-IBPB-1-1.4510.366.2016.1.MJ oraz Izba Skarbowa w Warszawie w interpretacji z 20 stycznia 2017 r., 1462-IPPB3.4510.1047.2016.1.MC). W analizowanej sytuacji niuansem była korekta całości poniesionych przez spółkę kosztów uzyskania przychodów z tytułu zakupu dystrybuowanych produktów, dokonywana z podmiotem, który nie był ich zbywcą.
Wystawianie not korygujących dochodowość danego podmiotu wyłącznie przez wyznaczony w grupie podmiot jest rozwiązaniem spotykanym w praktyce biznesowej. Dążenie do zapewnienia zgodności warunków transakcji zawieranych przez podmioty powiązane z warunkami rynkowymi wymaga od jednostek powiązanych dużej staranności, stąd treść wyroku WSA zasługuje na aprobatę. Zasady ujęcia w wyniku podatkowym spółki dokumentów korygujących jej dochodowość w związku z przyjętą polityką cen transferowych nie powinny być uzależnione od przyjętego w grupie, technicznego sposobu ich dokonania, skoro korekty te prowadzą do zmiany wysokości poniesionych przez spółkę kosztów uzyskania przychodów.
Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA