18 portretowych pasteli pochodzi ze słynnej Firmy Portretowej „S.I. Witkiewicz”, którą artysta założył w 1925 roku, gdy miał problemy finansowe. W jej regulaminie zastrzegał „Wykluczona absolutnie jest wszelka krytyka ze strony klienta. Portret może się klientowi nie podobać, ale firma nie może dopuścić do najskromniejszych nawet uwag, bez swojego specjalnego upoważnienia. Gdyby firma pozwoliła sobie na ten luksus: wysłuchiwania zdań klientów, musiałaby już dawno zwariować".
Niemniej starał się sprostać życzeniom klientów, szczególnie w typie A, zwanym przez niego „wylizanym”, czyli najbardziej realistycznym. Oddawał jednak nie tylko wygląd, ale także charakter i stany psychiczne portretowanych postaci.
Inne typy portretu traktował jako możliwość różnorodnych eksperymentów. Portrety typu B zbliżały się do karykatury lub wizerunków demonicznych kobiet.
Typ C był bezcenny, bo najbliższy ideałowi Czystej Formy Witkacego, czyli sztuce wyrażającej swobodne fantazje twórcy, podsycane używkami i narkotykami. Łączył deformację z abstrakcją, odchodził od realności i podążał za Tajemnicą Istnienia. Zbliżenie do Czystej Formy Witkacy sygnował staranie w ułamkach – 1/2 lub 1/4. Te eksperymenty nie były na sprzedaż.
W opisach, które dodawał do portretów, artysta szczegółowo oznaczał, czy zażywał substancji psychoaktywnych, czy też eksperymentował bez ich udziału.
