Podatki

PIT 2017: kiedy zarobki z zagranicy trzeba wykazać w Polsce

Adobe Stock
Jeśli podatnik w 2017 r. uzyskał przychód nad Wisłą i w innym kraju, to może mieć obowiązek rozliczenia całości wynagrodzenia przed polskim fiskusem. Zależy to od tego, ile czasu przebywał w Polsce i gdzie ma centrum interesów życiowych.

Choć termin rocznego rozliczenia PIT z urzędem skarbowym wydaje się odległy, warto wcześniej się do tego obowiązku przygotować, aby rozliczenie przebiegło sprawnie i bez niepotrzebnych błędów. Wyjątkowo uważnie powinni podejść do obowiązku rozliczenia ci podatnicy, którzy w danym roku uzyskali przychody z kilku źródeł, w tym przychód z pracy wykonywanej za granicą. Od tego bowiem w jakim kraju został osiągnięty przychód zależeć będzie metoda, którą należy zastosować do rozliczenia łącznych przychodów tak, aby m.in. nie doszło do podwójnego opodatkowania.

Trzeba sięgnąć do odpowiedniej umowy

W związku z tym, że obowiązkiem podatnika jest rozliczenie się z całego przychodu, niezależnie od kraju uzyskania go, w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania Polska podpisała kilkadziesiąt umów międzynarodowych w tym zakresie. W przypadku osiągnięcia przychodów za granicą warto przeanalizować zapis odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, jeżeli taka istnieje, w celu zastosowania odpowiedniej metody rozliczenia uzyskanego przychodu.

Metody do wyboru

Choć teoretycznie istnieją cztery takie metody (metoda: wyłączenia pełnego, odliczenia pełnego, wyłączenia z progresją, odliczenia proporcjonalnego), to jednak w praktyce stosowane są dwie z nich. Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju rekomenduje stosowanie dwóch ostatnich wymienionych metod.

Zasadnicza różnica pomiędzy metodą wyłączenia z progresją a metodą odliczenia proporcjonalnego polega na tym, że pierwsza dotyczy dochodu, natomiast druga podatku.

Metoda wyłączenia z progresją polega na tym, że osiągnięty za granicą dochód wyłączony jest z podstawy opodatkowania w państwie, w którym podatnik posiada rezydencję podatkową, lecz uwzględniony jest w wyliczeniu stawki podatku właściwej w tym państwie rezydencji dla pozostałego dochodu osiągniętego przez podatnika.

Z kolei metoda proporcjonalnego odliczenia polega na tym, że dochód osiągnięty za granicą opodatkowany jest w państwie, w którym podatnik posiada rezydencję podatkową, przy jednoczesnym odliczeniu kwoty podatku należnego zapłaconego poza granicami państwa rezydencji. Ważne jest jednak, że podatek odliczony nie może przekroczyć podatku należnego w państwie rezydencji, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie niebędącym państwem rezydencji.

Praktyka nie taka oczywista

Przedstawmy sytuację rozliczenia przychodów zagranicznych na praktycznym przykładzie.

Przykład

Podatnik ma miejsce zamieszkania w Polsce, a dodatkowo ma tu swoje centrum interesów i przebywał na terytorium Polski dłużej niż 183 dni. Do 30 września 2017 r. pracował w Polsce i osiągnął dochód 350 000 zł. Od 1 października 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. pracował za granicą uzyskując z tego tytułu dochód w wysokości 250 000 zł. Od tego dochodu zagraniczny pracodawca potrącił podatek w wysokości 85 000 zł.

Różnica w wyliczeniu dwoma metodami przedstawia się następująco:

I Metoda wyłączenia z progresją

Podatnik osiągnął łączny dochód w wysokości 600 000 zł (suma dochodu w Polsce i za granicą). Podatek należny w Polsce od całkowitego dochodu wyniesie 180 026 zł (600 000 zł – 85 528 zł) x 32 proc. + 15 395,04 zł). Efektywna stopa procentowa wyniesie 30 proc. (180 026 zł/ 600 000 zł). Podatek należny w Polsce wyniesie 105 000 zł (350 000 zł x 30 proc.). Suma podatku należnego w Polsce i zapłaconego za granicą wyniesie 190 000 zł.

II Metoda odliczenia proporcjonalnego

Podatnik osiągnął łączny dochód w wysokości 600 000 zł (suma dochodu w Polsce i za granicą). Podatek należny w Polsce od całkowitego dochodu wyniesie 180 026 zł [(600 000 zł – 85 528 zł) x 32 proc. + 15 395,04 zł)].Podatek zagraniczny do odliczenia w Polsce wyniesie 75 011 zł (180 026 zł x 250 000 zł : 600 000 zł). Podatek do zapłaty w Polsce wyniesie zatem 105 015 zł (180 026 zł – 75 011 zł). Suma podatku należnego w Polsce i zapłaconego za granicą wyniesie 190 015 zł.

Autorka jest menedżerem ds. Zarządzania Zasobami Ludzkimi i Administracji Kadrowo-Płacowej w Dziale Usług Księgowych BDO

podstawa prawna: art. 3 i art. 4a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. DzU z 2018 r. poz. 200 ze zm.)

Ograniczony i nieograniczony obowiązek podatkowy

Jeżeli osoby fizyczne mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Osoby fizyczne, które nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Źródło: Rzeczpospolita

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL