Ostatnio czytam rzeczy nienowe, bo przygotowuję dokumentację o latach 30. XX wieku, o których właśnie piszę, m.in. „Dzienniki" Marii Dąbrowskiej w 13 tomach. To lektura, z której wyłania się zupełnie inna Dąbrowska niż ta, którą znamy. Była spółdzielczynią, działała w rozmaitych kooperatywach. Ciekawie jest poczytać o czymś, co dziś wydaje się bardzo wielkomiejskie i hipsterskie, a świetnie funkcjonowało już 100 lat temu. Zwróciłam też uwagę na to, że w dzienniku Dąbrowska właściwie nie odnotowała istnienia warszawskiego getta w czasie wojny, choć była uważną obserwatorką.