„Ukraińskie samoloty ostrzeliwują cały czas nasze pozycje" – mówił „wiceminister obrony Ługańska" Oleg Bugrow w rozmowie nagranej przez SBU 14 lipcu 2014 roku. „Mszczą się za samoloty (11 i 13 lipca ukraińskie lotnictwo straciło dwie maszyny – red.), ale już tylko parę dni zostało, u nas już jest Buk i w ch... będziemy ich zestrzeliwać" – odpowiadał jego rozmówca o pseudonimie „Orion".
To jego właśnie najpierw grupa Bellingcat, a potem SBU zidentyfikowały jako generała GRU Olega Iwannikowa.
17 lipca 2014 roku zestaw rakiet przeciwlotniczych Buk, którym tak chwalił się „Orion", zestrzelił malezyjski samolot pasażerski lecący z Amsterdamu do Kuala Lumpur. W boeingu zginęło 298 osób, w tym 80 dzieci.
Według SBU Iwannikow był odpowiedzialny za sprowadzenie „Buka" z Rosji, a potem za zwrócenie go. Macierzystą jednostką maszyn była rosyjska 53. Brygada Rakietowa z Kurska. Z nagrań, jakimi dysponuje służba bezpieczeństwa, oraz z dokumentów Wspólnego Zespołu Śledczego (JIT – stworzonego przez Holandię, Belgię, Ukrainę, Australię i Malezję) wynika, że „Orion" znajdował się latem 2014 roku na linii frontu, jego rozmówcą zaś „na tyłach" był niejaki „Delfin". To ten ostatni załatwił wypożyczenie zestawu rakietowego. Bellingcat uważa, że osobą, która kryła się za tym pseudonimem – a która wydawała rozkazy „Orionowi" – był główny inspektor rosyjskiego Centralnego Okręgu Wojskowego, generał Nikołaj Tkaczew. „Delfin" rzecz jasna cały czas znajdował się na terenie Rosji.
– Nie ma żadnych dowodów współudziału rosyjskich obywateli w upadku samolotu w Donbasie – poinformowała rosyjska Prokuratura Generalna.
„Orion" otrzymujący rozkazy od „Delfina" sam rozkazywał oddziałom w okolicach Ługańska: zarówno armii rosyjskiej, jak i najemnikom oraz miejscowym. Inny oficer rosyjskich służb specjalnych Igor Girkin (pseudonim „Striełkow"), który dowodził z kolei w okolicach Słowiańska, wspominał, że widział Iwannikowa w Donbasie. Inni informatorzy Bellingcat opowiadali, że wydawał on rozkazy nawet Dmitrijowi Utkinowi, dowódcy rosyjskich najemników z firmy Wagner. Nazwa firmy pochodzi od pseudonimu samego Utkina. Kolejni świadkowie tamtych wydarzeń twierdzą, że Iwannikow sam dowodził najemnikami, odsuwając Utkina na bok.
Czytaj więcej
Czy nabycie samochodu może być tak proste, jak zamówienie sprzętu online? O tym, jak wygląda transformacja tego sektora oraz jak należy odpowiedzie...
Dziennikarze wpadli w końcu na trop „Oriona", gdyż lubił on robić zakupy w internecie. W jednym z sieciowych sklepów zarejestrował swój numer telefonu na pseudonim „Oreon" (tak nazywali go również niektórzy w Donbasie), ale jako punkt odbioru zakupów podał adres kwatery głównej wywiadu wojskowego w Moskwie.
Według Bellingcat Iwannikow wrócił do Rosji w 2015 roku. Nie wiadomo, gdzie jest obecnie i co robi.
