– Wiemy, że nie ma już w kraju miejsca dla Mubaraka. Wiemy też, gdzie przyjść, by to zademonstrować – powiedział „Rz” Mohamed El Bahrawi, dziennikarz czołowego pisma niezwiązanego z Mubarakiem „Almasry el Jum”, którego spotkałem przed Muzeum Egipskim, kilkaset metrów od placu Tahrir.

Mubarak w swoim przemówieniu do narodu zapowiedział również zmiany w konstytucji oraz uelastycznienie dotychczasowych zasad kandydowania w wyborach prezydenckich, a także ograniczenie liczby kadencji prezydenta. Obiecał też szereg reform, m.in. zaostrzenie walki z korupcją.

Egipcjanie nie wierzą w te zapewnienia i wyzywają go od kłamców. – Mamy dość pustych obietnic prezydenta – powiedział jeden z demonstrantów.

Tysiące osób zwoływało się na demonstracje za pośrednictwem esemesów i serwisów społecznościowych, takich jak Facebook czy Twitter. Wzięli przykład z Tunezji, gdzie udało się obalić prezydenta Ben Alego. Demonstracje organizowano tam, zwołując się na Facebooku i Twitterze, co pozwoliło ominąć cenzurę. Gwoździem do trumny dyktatora Tunezji była decyzja o swobodnym dostępie do sieci.

Władze w Egipcie, by uniknąć tego błędu, blokowały nowoczesne środki komunikacji, co miało utrudnić demonstrantom organizowanie protestów. Nie do końca to się udało.

– Bronią naszych czasów jest coraz łatwiejszy dostęp do informacji. Dyktatorzy będą mieli coraz trudniej – mówi „Rz” prof. Clyde Bentley z Missouri School of Journalism.