Teatr walczy o familijną widownię

– W naszych czasach, kiedy literatura dla dorosłych tak się degeneruje, jedyną nadzieją są dobre książki dla dzieci – powiedział Isaac Bashevis Singer, laureat literackiej Nagrody Nobla. –Piszemy nie tylko dla dzieci, ale i dla ich rodziców. Oni też są poważnymi dziećmi.

Bohaterami najnowszej premiery Narodowego są m.in. zwierzęta z arki Noego i dzieci, przed którymi otwiera się niebo z drabiną Jakubową.

– Od dawna szukałem reżysera i tekstu do spektaklu familijnego – mówi Jan Englert, dyrektor Teatru Narodowego. – "Opowiadania dla dzieci" Piotra Cieplaka są przeznaczone dla dzieci i dorosłych. A może nawet bardziej dla dorosłych? Jak to u Cieplaka. Siłą naszego przedstawienia poza walorami literackimi i aktorskimi będzie również technika dużej sceny, pokażemy całą jej magię. W styczniu będzie wznowiona "Mikołajowa przygoda w teatrze" Leszka Zdunia.

Z teatrów dramatycznych najwięcej spektakli dla dzieci gra warszawska Polonia. – Od początku chciałam, żeby do Teatru Polonia przychodziła także młodsza publiczność. Mam troje wnucząt ciągle głodnych nowości, ponieważ Warszawa nie ma im w teatrze zbyt wiele do zaoferowania – mówi dyrektor Krystyna Janda. – Nasi widzowie to przeważnie 30-latkowie oraz starsi. Większość ma dzieci i chce z nimi przychodzić do Polonii. A spektakle dla dzieci to dla nas także możliwość wychowania przyszłej widowni.

Niestety, po pierwszych wizytach dzieci Polonia miała zniszczoną salę.

– Brudną, z gumami przyklejonymi do spodu siedzeń – wspomina Janda. – Postanowiliśmy uszyć pokrowce na fotele. Zdarzało mi się też czekać na dzieci przed drzwiami, wyciągać rękę i mówić: wypluj gumę – śmieje się. Pouczałam, że nie wolno jeść na sali. Nagrałam specjalne powitanie, w którym tłumaczyłam, że będzie przerwa i potrwa tak długo, aż wszyscy zdążą skorzystać z toalety, bo dzieci potrafiły wybiegać grupowo podczas spektaklu. I udało się. Teraz jest już znacznie lepiej. A widok dzieci wchodzących do teatru jest tak słodki, że drobne kłopoty szybko idą w zapomnienie.

W Polonii można oglądać "Pchłę Szachrajkę", "Konika Garbuska", "Niezwykły dom Pana A." z Teatru Ludowego w Krakowie, "Pana Plamkę i jego kota" z Teatru Rozrywki w Chorzowie. W styczniu będzie grany również "Ferdynand Wspaniały". Krystyna Janda ma też pomysł na kilka nowych projektów dla dzieci, ale to już w przyszłym sezonie.

Przebojem teatru familijnego jest "Pippi Pończoszanka" Agnieszki Glińskiej w Teatrze Dramatycznym. – Spektakl robiłam przede wszystkim dla siebie, to od dawna było moje marzenie, bo wyczuwałam w książce o Pippi wielki teatralny potencjał – przyznaje Agnieszka Glińska. – Aż w końcu znalazłam wspaniałego widza w osobie mojej córki i plan mógł się zmaterializować. Reżyserowanie przedstawienia dla dzieci to wielka radość, sprawia olbrzymią ulgę. Cały zespół był szczęśliwy, że nie musieliśmy się użerać, miętosić i babrać w tak zwanych dorosłych problemach. Udzieliła nam się wyobraźnia Pippi.

Powstał spektakl wspaniały pod względem aktorstwa, wizji plastycznej, scen muzycznych oraz tanecznych. Rzadko można oglądać równie perfekcyjne przedstawienie dla dorosłych.

– Dobrze zapamiętałam teatralne porażki oglądane w dzieciństwie oraz wywołane tym moje skrępowanie i zażenowanie, zresztą każdy kiepski teatr zawstydza – podkreśla Glińska.

Reżyserka poszła za ciosem i przygotowuje kolejny spektakl dla młodej widowni. Będą to "Wiedźmy" Roalda Dahla w Teatrze Lalka, według ulubionej książki jej syna. Premiera w styczniu.