[b]Rz: Naczelny lekarz Rosji, którą nawiedziła fala upałów, radzi pracodawcom, żeby wprowadzili sjestę. Czy w takim kraju jak Rosja albo Polska zwyczaj sjesty mógłby się przyjąć, choćby w lecie?[/b]
Beata Pawlikowska: Słowo „sjesta” pochodzi z języka hiszpańskiego i jest tradycją przede wszystkim krajów latynoamerykańskich. Wprowadzenie jej do Rosji to fajny pomysł, ale sjesta to coś więcej niż odgórne zarządzenie. To stan umysłu. To znaczy, że w Ameryce Południowej człowiek potrafi wyłączyć się na kilka godzin, położyć w hamaku i słodko zdrzemnąć. Mam wrażenie, że gdyby w Rosji albo w Polsce wprowadzić zwyczaj sjesty, ludzie i tak nie byliby w stanie przestać myśleć o pracy, stresie i zegarze odliczającym minuty.
[b]A jak się to udaje Latynosom?[/b]
Sjesta to dwie godziny dla siebie, najczęściej między 13 a 15. Ludzie przychodzą do domu, jedzą lekki posiłek, a potem leżą sobie w hamaku i odpoczywają. Wracają do pracy, kiedy upał jest już mniejszy albo kiedy uznają, że sjesta się dla nich skończyła. Podczas sjesty najważniejsze jest to, żeby nie martwić się tym, co będzie, kiedy się ona skończy.
[b]Czyli na dwie godziny w środku dnia miasto pustoszeje?[/b]
