Prawo do dodatku mają najemcy mieszkań, posiadacze lokatorskiego lub własnościowego prawa do lokalów spółdzielczych, właściciele mieszkań lub domów jednorodzinnych. Mogą się o niego ubiegać także osoby, które płacą odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, jeśli przysługuje im prawo do mieszkania zamiennego lub socjalnego.
Formalności załatwia się w gminie lub ośrodku pomocy społecznej, właściwych ze względu na miejsce zamieszkania zainteresowanego. Można tam dostać formularz wniosku o przyznanie dodatku.
Przed przyznaniem dodatku gmina lub ops sprawdzi dochód przypadający na jedną osobę w gospodarstwie domowym. Tworzą je osoby stale mieszkające pod jednym dachem, i to niekoniecznie spokrewnione. Mogą to być np. konkubenci. Dodatek dostaną także osoby samotne.
Dochód uprawniający do dodatku nie może przekroczyć 160 proc. najniższej emerytury na głowę, a gdy chodzi o osobę samotną -110 proc. tego świadczenia. Duże znaczenie ma powierzchnia mieszkania. Przepisy posługują się pojęciem "powierzchnia normatywna". Oznacza to, że dodatek przysługuje tylko na ściśle określony metraż mieszkania. Dla jednej osoby wynosi 35 mkw., dla dwóch - 40 mkw., trzech - 45 mkw., czterech -55 mkw.
Limit zwiększa się o dalsze 5 mkw., gdy mieszkanie zajmuje więcej niż sześć osób. Jeśli przebywa w nim niepełnosprawny poruszający się na wózku lub któremu potrzebny jest osobny pokój - to o15 mkw.
