Organizacja lokalnego transportu zbiorowego jest zadaniem własnym gminy. Zasady i formy świadczenia tych usług przez gminę określają przepisy dwóch ustaw: o gospodarce komunalnej i prawa przewozowego oraz o cenach.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o: wyborze sposobu prowadzenia i formy gospodarki komunalnej oraz o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Niewątpliwie zatem to rada gminy jest uprawniona do ustalenia wysokości cen biletów za przejazdy środkami lokalnego transportu zbiorowego, np. komunikacją miejską.
Usługi komunalne, w tym również lokalnego transportu zbiorowego, mogą być świadczone zarówno przez podmioty zależne od gminy (np. samorządowe zakłady budżetowe utworzone przez gminę), jak i przez podmioty zewnętrzne. W tym drugim przypadku powierzenie tych zadań może się dokonać na zasadach określonych w przepisach ustawy o zamówieniach publicznych. Pamiętać także należy, że zlecenie podmiotowi zewnętrznemu usług publicznych nie może się wiązać z przekazaniem mu uprawnień do kształtowania cen i opłat za te usługi. Oznacza to, że zawsze będą one wynikały z podjętej przez radę gminy uchwały.
Trzeba również zwrócić uwagę na przepisy ustawy o cenach. Art. 8 ust. 1 stanowi, że rada gminy może ustalić ceny urzędowe za usługi przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w gminnych przewozach pasażerskich. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z
6 stycznia 2010 r., ceny te obowiązują wszystkich przewoźników, bez względu na formę własności przewoźnika (II GSK 273/09).
