W systemie prawa hiszpańskiego dotychczas miano adwokata przysługiwało osobom, które ukończyły studia prawnicze i zajmowały się zawodowo udzielaniem porad prawnych, reprezentowaniem oraz obroną stron we wszelkiego rodzaju postępowaniach. By móc wykonywać zawód, należało także uzyskać członkostwo w jednej z lokalnych izb adwokackich.
Członkiem izby mogła zostać osoba m.in. będąca obywatelem UE, która posiadała nostryfikowany przez Hiszpanię tytuł magistra prawa oraz wniosła stosowne opłaty.
Po złożeniu uroczystego ślubowania hiszpańscy kandydaci na adwokatów uzyskiwali wpis do danej izby i uprawnienie do wykonywania zawodu na terenie całej Hiszpanii.
Osoba, który uzyskał wpis na hiszpańską listę adwokatów, po powrocie do kraju mogła ubiegać się o wpis w samorządzie adwokackim jako tzw. prawnik zagraniczny.
Ustawa wchodząca w życie 31 października (34/2006) o dostępie do zawodów adwokata i zastępcy procesowego, wprowadza w Hiszpanii system aplikacyjny podobny do obowiązujących w innych krajach UE. Ustawodawca hiszpański dał jednak dodatkowy czas, w którym można wpisać się na listy adwokatów na starych zasadach.
