Do takich wniosków doszedł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który wyrokiem z 1 grudnia 2015 r. oddalił skargę mieszkańca jednej z gmin na decyzję wójta odmawiającą przyznania mi zasiłku celowego w wysokości 300 zł „na seks w miesiącu marcu".
Tej treści wniosek mieszkaniec złożył do wójta gminy. Argumentował w nim, że jest rozwiedziony, posiada orzeczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uznające go za osobę niepełnosprawną w stopniu lekkim. Z tego też tytułu otrzymuje rentę inwalidzką w wysokości 623,59 zł miesięcznie, która stanowi jego jedyne źródło dochodu. Wskazał też, że kierownikiem gminnego ośrodka pomocy społecznej, do którego skierował wniosek o zasiłek na seks, jest jego była żona.
Wójt przyznania zasiłku celowego odmówił. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że dochód własny strony przekracza kryterium dochodowe, wynoszące dla osoby samotnie gospodarującej 542 zł miesięcznie (na dzień orzekania w sprawie przez organy administracji). Wyjaśnił też, że wnioskowana forma pomocy nie figuruje w katalogu świadczeń pomocy społecznej.
Decyzję tę utrzymało w mocy samorządowe kolegium odwoławcze, argumentując, że cel , na zaspokojenie którego odwołujący się wnioskował o pomoc finansową, nie mógł być uznany za niezbędną potrzebę bytową w rozumieniu art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej.
Podobnie sprawę ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.W uzasadnieniu swojego wyroku sąd wskazał, że pomoc społeczna jest instytucją polityki państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.
