Do takich wniosków doszedł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który wyrokiem z 1 grudnia 2015 r. oddalił skargę mieszkańca jednej z gmin na decyzję wójta odmawiającą przyznania mi zasiłku celowego w wysokości 300 zł „na seks w miesiącu marcu".

Tej treści wniosek mieszkaniec złożył do wójta gminy. Argumentował w nim, że jest rozwiedziony, posiada orzeczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uznające go za osobę niepełnosprawną w stopniu lekkim. Z tego też tytułu otrzymuje rentę inwalidzką w wysokości 623,59 zł miesięcznie, która stanowi jego jedyne źródło dochodu. Wskazał też, że kierownikiem gminnego ośrodka pomocy społecznej, do którego skierował wniosek o zasiłek na seks, jest jego była żona.

Wójt przyznania zasiłku celowego odmówił. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że dochód własny strony przekracza kryterium dochodowe, wynoszące dla osoby samotnie gospodarującej 542 zł miesięcznie (na dzień orzekania w sprawie przez organy administracji). Wyjaśnił też, że wnioskowana forma pomocy nie figuruje w katalogu świadczeń pomocy społecznej.

Decyzję tę utrzymało w mocy samorządowe kolegium odwoławcze, argumentując, że cel , na zaspokojenie którego odwołujący się wnioskował o pomoc finansową, nie mógł być uznany za niezbędną potrzebę bytową w rozumieniu art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej.

Podobnie sprawę ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.W uzasadnieniu swojego wyroku sąd wskazał, że pomoc społeczna jest instytucją polityki państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił też, że świadczenie pieniężne z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego nie ma charakteru obligatoryjnego, lecz uznaniowy, co wynika z zawartego w art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej sformułowania „może być przyznany".

– Wyliczenie zamieszczone w tym przepisie ma wprawdzie charakter przykładowy, jednak z podanego katalogu niezbędnych potrzeb bytowych wynika, że może chodzić tu tylko o potrzeby, których zaspokojenie warunkuje podstawową egzystencję odpowiadającą godności człowieka, ewentualnie koszty pogrzebu – wskazał sąd. – Natomiast w świetle doświadczenia życiowego nie sposób przyjąć, aby do niezbędnych potrzeb życiowych zaliczało się zaspokajanie potrzeb seksualnych – czytamy w uzasadnieniu.

W ocenie WSA organy prawidłowo ustaliły także dochód skarżącego, który należało uwzględnić przy rozpatrywaniu jego wniosku (623,59 zł.). Wobec zaś przekroczenia przez skarżącego kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej, które wynosi 542 zł, organy prawidłowo oceniły, że skarżącemu nie przysługuje zasiłek celowy.

Sygn. akt: II SA/Ol 1107/15