To prawda – obie strony politycznego sporu w Polsce zrobiły z reguł demokracji zakładnika. Blokada mównicy sejmowej i uniemożliwienie głosowania nad ustawą budżetową wykracza poza reguły obstrukcji mieszczące się w kanonie parlamentarnych praktyk. Ale wykracza też poza nie organizowanie głosowania w za ciasnej sali, przy zakneblowanej brakiem dostępu do marszałka Sejmu opozycji w warunkach, w których weryfikacja tego, czy udało się zebrać kworum, jest w praktyce niemożliwa.
Tyle tylko, że w tej grze opozycja ma mało do stracenia – w obecnym Sejmie jej możliwości działania zostały ograniczone do minimum. Wyłączając mikrofon i wyrzucając z sali posła Michała Szczerbę, marszałek Kuchciński odebrał jej nawet prawo do wygłaszania filipik pod adresem rządu. Jeśli dodać do tego fakt, że marszałek chce również odebrać im medialną scenę, na której mogą dawać upust niezadowoleniu z rządu, łatwo jest zrozumieć dlaczego posłowie PO, PSL i Nowoczesnej postanowili dokonać aneksji fotela marszałka Sejmu.
PiS ma natomiast do stracenia dużo. Warunki działania ma bardzo komfortowe – dysponuje samodzielną większością parlamentarną, prezydentem, a 18 grudnia straci rywala w postaci prezesa TK Andrzeja Rzeplińskiego. W takim układzie przegłosowanie budżetu powinno być formalnością – niezależnie od tego czy poseł Szczerba opowiada coś o łagodzącej obyczaje muzyce na sejmowej mównicy, czy nie.
