Krisztina Tóth udowadnia, że sztuka opowiadania ma się bardzo dobrze i mimo sarkania polskich wydawców, którzy w zbiory opowiadań w zasadzie nie inwestują (wyjątkiem Alice Munro, Nobel 2013), powstają i są wydawane znakomite książki, które czyta się jednym tchem. A tak jest w przypadku prozy węgierskiej pisarki. Tóth zaprasza nas do poznania jej bohaterów – przede wszystkim Węgrów, ale też Rumunów, Cyganów, Greków, Żydów. Świat tych opowiadań ma to do siebie, że często główna postać jednej prozy pojawia się na drugim planie w innej noweli. Na tym polega uroda tego pisania. Na czym jeszcze?