Lektura tego artykułu może nam uświadomić, jak bardzo nasze problemy są tożsame z problemami całej Europy, jak błędne jest twierdzenie, że wszechobecny chaos to zjawisko, które zamyka się w granicach polskich niemożności.

Tymczasem jest oczywiste, że chaos nazywany demokracją odziedziczyliśmy po reszcie świata i borykamy się z nim tak jak inni. Nie znaczy to jednak, że mamy się pokornie schować za takim argumentem. Wszyscy, bez względu na światopogląd, zgadzamy się pewnie, że chaos jest trudny do kontrolowania. Jesteśmy bezradni we wszystkim: od motocyklistów po globalne ocieplenie. Mamy wrażenie, że w żadnej ze spraw nie ma wyjścia jednoznacznie dobrego. Demokratyczny chaos niesie też ze sobą inną psychiczną blokadę. Boimy się czegokolwiek zabraniać, żeby nie być posądzonym o naruszanie demokracji. Ale też wszyscy mamy wrażenie, że potrzebna jest jakaś zmiana, jakiś inny, nowy prządek.