Zastanawiam się, jak coś takiego mogło się zrodzić w Twojej głowie. Wszak Ty dobrze wiesz – przynajmniej ufam, że nie zapomniałeś – że nie samym chlebem żyje człowiek. Słowa o ciężkim życiu ministra, gdy ludzie w aptece zastanawiają się, czy stać ich na leki? Pomijam fakt, że w sprawie premii wszyscy skaczą Wam do gardeł. Cieszę się, że w porę się zreflektowałeś i powiedziałeś „przepraszam", ale smrodek pozostał.

Doprawdy nie pojmuję, złotousta Joanno, dlaczego pytana o premię poprzedniej premier zaczynasz mówić o smogu, który wdychają Polacy. Mylisz się, i to bardzo. Być może Polacy myślą o smogu, ale raczej ci w dużych miastach. Ci na wsi – gdzieś tam, gdzie już dawno autobusy przestały dojeżdżać – nie myślą o środowisku. Chcą zwyczajnie, by było im ciepło. Jak nie stać ich na węgiel, będą palili starymi butami. Pomyślałaś o tym, jak czują się ci ludzie, gdy słyszą o wysokich nagrodach? Wszak większość z nich nigdy w życiu nie zobaczy takich pieniędzy. Empatia, droga Joanno, empatia.