Tak narodziła się trwająca osiem płodnych lat przyjaźń między władcą a wizjonerem współczesnej sztuki użytkowej. O tych „bliźniaczych duszach” opowiadała poświęcona Olbrichowi niedawno zamknięta wielka wystawa w Darmstadt – stolicy niemieckiej odmiany secesji – „Jugendstil”.

W Niemczech początku XX wieku, coraz agresywniej akcentujących prawo do „swojego miejsca pod słońcem”, Hesja i stolica jej nadreńskiej części Darmstadt była jak oaza dawnej epoki. Czasów, gdy władcy europejscy bardziej uważali się za wielką rodzinę niż za patronów nowoczesnego nacjonalizmu. W całej Europie od Londynu po Moskwę książę Ernst Ludwig mógł czuć się jak u siebie. Królowa brytyjska Wiktoria była jego babką, żona cara Mikołaja II Aleksandra Fiodorowna – jego siostrą.

Wielki książę Ernst Ludwig ucieka od polityki i szuka ukojenia w idei czystej sztuki. Młody władca z racji dynastycznych koneksji spędził w Wielkiej Brytanii młodość i nabrał nad Tamizą angielskiego umiaru i eleganckiego gustu. Jego kuzyn cesarz Wilhelm II z fascynacji brytyjskością wyprowadził jedynie prowokującą Londyn obsesję, aby zbudować większą flotę niż królewska.

Ernst Ludwig w czasie pobytu nad Tamizą między 1892 a 1897 rokiem zachwycił się środowiskiem „Guild of Handicraft” i „Arts and Craft movement”– brytyjskich projektantów, którzy stali się pionierami brytyjskiej odmiany protosecesji i modernizmu. W 1898 roku angielskim nowatorom z Arthurem Bailliem Scottem na czele heski władca zlecił zaprojektowanie swoich apartamentów w książęcym zamku w Darmstadt. Zainteresowanie nowymi nurtami w sztuce skłoniło potem księcia do wizyty w Wiedniu i zauważenia wiedeńskiej secesji. Poznaje najbardziej wyrazistą gwiazdę nowego nurtu – Josefa Marię Olbricha, który ma już wtedy na koncie projekt wiedeńskiego pawilonu secesji.

Olbrich zostaje zaproszony do Darmstadt i szybko odkrywa, jak wspaniałomyślne stworzono mu tu warunki książęcego mecenatu. Władca uwalnia go od wszelkich trosk bytowych, w zamian oczekując jedynie rozwijania talentu.

Już na paryskiej wystawie światowej w 1900 roku Olbrich prezentuje „pokój z Darmstadt” – kompletnie zaprojektowany secesyjny gabinet. W stolicy heskiego księstwa Olbrich współtworzy pismo „Inner-dekoration”, które lansuje nowoczesne wzornictwo w Niemczech.

Ale jest jeszcze jedno źródło inspiracji. W Darmstadt swoje niemieckie urlopy spędzała rosyjska para cesarska. Od koneserów sztuki z otoczenia cesarskiej pary wielki książę dowiaduje się o fenomenie Abramcewa – małej podmoskiewskiej kolonii artystycznej, gdzie przy życzliwości dworu powstaje rosyjska secesja silnie naznaczona inspiracją staroruską. W tym stylu zbudowana zostaje na Mathildenhöhe – wzgórzu na obrzeżach Darmstadt

– cerkiewka projektu rosyjskiego architekta Leona Benois. Ernest Ludwig postanawia w 1901 roku założyć na tymże wzgórzu coś na kształt Abramcewa. Łącznikiem między tymi dwoma inicjatywami jest związany ze środowiskiem Abramcewa malarz Wiktor Wasniecow, który wymalował wnętrza darmsztadzkiej cerkiewki.

Wielki książę i Olbrich snują ambitne plany dotyczące artystycznej kolonii na wzgórzu Matyldy.

Każdy artysta w tej kolonii miał mieć własny dom będący demonstracją artystycznych możliwości secesji i tworzyłby we wspólnych warsztatach dzieła łączące różne specjalności. Obok Olbricha na Mathildenhöhe osiedlali się okresowo lub na stałe tacy twórcy, jak malarze: Otto Eckmann, Ernst Ludwig Kirchner, Hans Christiansen; architekt wnętrz Patriz Huber, grafik Paul Bruck, wreszcie rzeźbiarz Rudolf Bosslet i Ludwig Habich. Ich siłami w 1901 roku pod oficjalnym patronatem wielkiego księcia dochodzi do wielkiej wystawy „Ein Dokument deutscher Kunst”.

Wystawa odbija się w Niemczech szerokich echem, a zwolennicy „Jugendstil” stawiają ją za wzór. Olbrich projektuje bramę wejściową, budynek atelier – „świątynię pracy” – oraz wystawowe pawilony. Jest w euforii – kolejne lata od 1901 po rok 1908 to jego najlepszy okres twórczy. Projektuje rzeczy wielkie, takie jak modernistyczny dom towarowy Tietza w Düsseldorfie, i wdzięczne, jak bajkowy domek córki księcia ośmioletniej Eżbietki.

Olbrichowi służą też dynastyczne koneksje Hesji z dworem Romanowów. Siostra carycy wielka księżna Elżbieta zamawia u Olbricha secesyjny wystrój apartamentów w swoim petersburskim pałacu. Dzięki pośrednictwu „Elli” dochodzi też do cyklu wykładów austriackiego twórcy na temat secesji w Kijowie.