Długo, ładnych parę lat, wydawało się, że mamy rząd zapatrzony w Berlin, smalący cholewki do Angeli Merkel i jej ministrów spraw zagranicznych. Zbliżenie z Niemcami miało nas zbliżyć do centrum europejskiej władzy i sprawić, że z wizerunku Polski zniknie rys nieufności wobec wielkich sąsiadów. Trwało to siedem lat, okraszonych uśmiechami Donalda i Angeli oraz Radka i Franka-Waltera, potem Guido i znowu Franka-Waltera.