[b]To wniosek z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2008 r. (sygn.P 27/07).[/b]
Trybunał orzekł w piątek, że narusza konstytucyjną zasadę równości[b] pozbawienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osoby obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym, która nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, żeby sprawować opiekę nad innym niż jej dziecko pełnoletnim lecz niepełnosprawnym członkiem rodziny.[/b]
Wyrok zapadł po rozpatrzeniu przez TK dwu połączonych pytań prawnych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Oba dotyczyły prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki sprawowanej nad innym niż dziecko, pełnoletnim, niepełnosprawnym członkiem rodziny.
W jednym przypadku chodziło o żonę, która bezskutecznie ubiega się o świadczenie z tytułu opieki nad niepełnosprawnym mężem, w drugim — o siostrę osoby głęboko upośledzonej. Niepełnosprawna jest osobą dorosłą i ma nawet oboje rodziców, jednak nie interesują się oni losem chorej i nie łożą na jej utrzymanie, przerzucając ten ciężar na drugą z córek. Oba wojewódzkie sądy administracyjne uważały, że zarówno osoby sprawujące opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem, jak i nad innym wymagającym stałej opieki członkiem rodziny, wobec którego obciążone są obowiązkiem alimentacyjnym, powinny być przez prawo potraktowane w jednakowy sposób. Wypełniają bowiem wobec niepełnosprawnego te same obowiązki wynikając z kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
— Dlaczego więc uchwalając w 2005 r. zaskarżony art. 17 ust. 1 [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=182545]ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych[/mail] Sejm wyłączył z grona uprawnionych do świadczenia opiekunów prawnych osoby niepełnosprawnej? — pytał sędzia sprawozdawca Adam Jamróz — I dlaczego nie uwzględniono wówczas wyroku Trybunału stwierdzającego nieprawidłowość takiego samego przepisu w ustawach o pomocy społecznej i o dłużnikach alimentacyjnych?
