Uchwałę tej treści podjęła Rada Powiatu Włodawskiego. Ustaliła w niej odpłatność za udostępnienie przetworzonej informacji publicznej w wysokości odpowiadającej dodatkowym kosztom jej wytworzenia. Koszty te określono jako iloczyn roboczogodziny pracowników i niezbędnego czasu potrzebnego do wytworzenia informacji. Wartość roboczogodziny określono na 16 zł.
Wojewoda lubelski zaskarżył uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, występując o stwierdzenie jej nieważności. Uzasadnił, że narusza ona art. 15 ust. 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=8987325D3571E9193481895BE5892D19?id=162786]ustawy o dostępie do informacji publicznej[/link]. Zasadą jest bowiem, iż dostęp do informacji publicznej jest bezpłatny. Jedynie w wyjątkowych wypadkach (art. 15 ust. 1) organ może pobrać opłatę za pokrycie dodatkowych, rzeczywistych kosztów związanych ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia informacji lub koniecznością przekształcenia jej w formę wskazaną we wniosku. Ustalenie stawki opłaty za godzinę pracy pracownika, który wykonuje pracę dodatkową związaną z przygotowaniem informacji publicznej, jest więc niezgodne z art. 15 ust. 1 ustawy.
Rada Powiatu we Włodawie w odpowiedzi na skargę argumentowała, że była uprawniona do ustalenia takiej opłaty na podstawie art. 12 pkt 7 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=4F15478CA22C01048905145D7BD5E828?id=163434]ustawy o samorządzie powiatowym[/link] (przepis ten daje radzie kompetencje do podejmowania uchwał w sprawach wysokości podatków i opłat w granicach określonych ustawą) i art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie [b](sygn. II SA/Lu 44/10)[/b] podzielił pogląd wojewody i stwierdził nieważność uchwały. Uzasadnił, że art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie… dotyczy jedynie dodatkowych rzeczywistych kosztów, które mogą powstać przy realizacji określonych wniosków o udostępnieniu informacji. Koszty te mogą być różne w każdej sprawie w zależności od sposobu udzielania i rodzaju żądanej informacji publicznej. Przepis ten ustanawia wyjątek od zasady bezpłatności dostępu do informacji publicznej i nie może podlegać wykładni rozszerzającej.
Ponadto pobranie opłaty jest wyrazem woli organu, o której wnioskodawca zostaje powiadomiony. To powiadomienie jest czynnością o charakterze informacyjnym – nie wymaga prawem przewidzianej formy i nie podlega zaskarżeniu. Ustawa zaś nie uzależnia udzielenia informacji od uiszczenia opłaty (sygn. II SA/Lu 44/10).
