Jacek Żakowski, krytykując dziennikarzy, którzy solidaryzowali się z prof. Andrzejem Zybertowiczem skazanym z powództwa Adama Michnika za napisanie, iż ten „wielokrotnie mówił: siedziałem w więzieniu, to teraz mam rację”, we wczorajszej „Gazecie Wyborczej” posłużył się moim nazwiskiem. Pisze, że mój podpis pod listem był przejawem hipokryzji, bo dwa lata temu wytoczyłem Żakowskiemu proces w sprawie – jak twierdzi – analogicznej, więc teraz jego zdaniem mam nie mieć prawa przyłączać się do obrony Zybertowicza.
[srodtytul]Nie ma analogii[/srodtytul]
Otóż jest to odwracanie kota ogonem, bo między sprawami nie ma analogii. Profesor został skazany za swoją opinię dotyczącą emocjonalnego szantażu, uprawianego – jego zdaniem – przez Michnika. Wyrażając tę opinię, dopuścił się pewnego – moim zdaniem usprawiedliwionego – skrótu myślowego, ale ciągle była to opinia publicystyczna.
Tymczasem moja sprawa (zakończona notabene korzystną dla mnie ugodą, w wyniku której Żakowski musiał przepraszać mnie na antenie) była zasadniczo odmienna. Żakowski nie wypowiedział bowiem opinii na temat mojej publicystyki, nie skrytykował jej metody, do czego miałby pełne prawo.
Dopuścił się natomiast przejrzystej insynuacji, jakoby kierowana przeze mnie Polska Agencja Prasowa poinformowała z opóźnieniem o nocnym programie TVN, w trakcie którego pokazano taśmy Beger (na których ta posłanka Samoobrony proponowała PiS przejście do tej partii w zamian za stanowisko w rządzie) celowo, realizując rzekomo domniemany interes ugrupowania wtedy rządzącego.
