Państwo Tomoya i Naomi Sato, aby zbudować dom w jednym z najdroższych miast świata, kupili malutką działkę w gęsto zabudowanej dzielnicy w centrum - czytamy na łamach "Wall Street Journal".

Miedza grubości kanapki

Grunt jest o kilka kroków od ulicy pełnej sklepów, naprzeciwko szkoły podstawowej. Rodzina wynajęła architekta znanego z projektów małych miejskich domów - to Osamu Nishida z firmy ON Design Partners.

Kiedy dostali od niego projekt domu, byli oszołomieni. - Nawet gdy już powstała konstrukcja, my ciągle martwiliśmy się, czy to się uda - mówi dziennikarzom "Wall Street Journal" 38-letni Sato, inżynier w firmie produkującej sprzęt medyczny. Na działce szerokiej na 3,66 m i długiej na 8,2 m, z granicą z sąsiednimi domami grubości kanapki, Osamu Nishida zaproponował budowę dwóch wąskich konstrukcji ze szczeliną w środku.

W głównej konstrukcji, szerokiej na 1,5 m, są pomieszczenia mieszkalne na trzech kondygnacjach, a węższej konstrukcji powstały schody. By przejść z jednego pokoju do drugiego, właściciele domu muszą wyjść na zewnątrz, przekroczyć mały most, wspiąć się po schodach, przejść przez kolejny mostek i wejść do środka. - Kiedy pada, to mokniemy - mówi Sato.

- Funkcją tej szczeliny jest także doprowadzenie powietrza i światła dziennego do domu, zbudowanego dla tej pary i jej kota - wyjaśnia "WSJ" Nishida. - W tej przestrzeni można także powiesić pranie, a mieszkańcy mogą przysiąść na ławeczce i cieszyć się świeżym powietrzem. Dom jest dostosowany do otoczenia gęsto zamieszkanej dzielnicy - dodaje.

Szczeliny nie można zadaszyć nawet szklanym sufitem, ponieważ przepisy budowlane wymagają, by 40 proc. działki było na zewnątrz budynku. Dom w Bunkyo Ward, trzy stacje metra od dzielnicy finansowej Tokio, ma 51 mkw. powierzchni mieszkalnej. Jego główna część jest szeroka tylko na tyle, by zmieścił się w niej duży materac. Jedynie wysoka kuchnia z jadalnią na parterze i wielkie okna w salonie na drugim piętrze sprawiają, że ma się poczucie przestrzeni.

Całkowity koszt domu to ok. 418 tys. dol., z czego połowę pochłonęło kupno działki. Naśladując trendy z wielkich amerykańskich miast, coraz więcej młodych rodzin i par w Tokio przedkłada małe domy w pobliżu centrum miasta nad wielkie podmiejskie budynki. Pracujący rodzice doceniają krótszy czas dojazdu. Niektórzy cenią sobie bogactwo kulturalnych propozycji i rozmaitość restauracji dostępnych w centrum.

Mało okien na zewnątrz

Jak na metropolię tak zatłoczoną i drogą, większość zabudowy w Tokio jest zaskakująco niska. Jednakże w ostatnich latach rozwój technologii budownictwa odpornego na trzęsienia ziemi wraz z ułatwieniami w prawie budowlanym spowodował boom w budowie wysokich apartamentowców w centrum Tokio.

Rodziny, które chcą mieszkać w wolnostojących domach, mogą tu i tam znaleźć malutkie działki, by zbudować na nich własny domek. - Te budynki wpisują się w krajobraz, przydają kontrastu i urozmaicenia dzisiejszej urbanizacji - mówi "Wall Street Journal" Jeremie Souteyrat, mieszkający w Tokio francuski fotograf specjalizujący się w fotografiach małych domów, w tym domu pana Sato.

Właściciele domów mogą wybierać spośród dużej grupy architektów, którzy wiedzą, jak sprawić, by małe współczesne domy były komfortowe, oferując innowacyjne i zaskakujące projekty. Aby zapewnić prywatność, niektóre domy mają niewiele zewnętrznych okien, a światła dziennego dostarczają im okna wewnętrzne albo świetliki. Inne projekty oferują liczne małe okna. - Mieszkając w małym domu, trzeba wiele poświęcić, by wszystko się w nim zmieściło - mówi "WSJ" Nishida. - Lecz pomoże ci to uświadomić sobie, co tak naprawdę jest ważne - dodaje.

Chatka blisko parku

Dla państwa Minami i Koutoku Egawa, ważne było, by mieszkać w wygodnej odległości od centrum Tokio i mieć poczucie przestrzeni. Najbardziej niezwykłym rozwiązaniem w ich 62-metrowym domu są rozległe okna, które zajmują połowę fasady ich przypominającego chatkę budynku. Stoi on w spokojnej dzielnicy mieszkaniowej i sąsiaduje bezpośrednio z ulicą, na której pełno spacerowiczów zmierzających do pobliskiego parku.