– W tego typu obiektach powierzchnie muszą być wyodrębnione w formie lokali i sprzedawane na takich zasadach jak mieszkania, a więc właściciel lokalu biurowego staje się członkiem wspólnoty mieszkaniowej. Biura tego typu są też mało elastyczne – rozszerzenie zajmowanej powierzchni łączy się z koniecznością zakupu całego sąsiedniego biura wraz z udziałem w gruncie itp. Także zarządzanie takim obiektem musi być prowadzone poprzez wspólnotę mieszkańców – tłumaczy Katarzyna Opalska z Cushman & Wakefield.

Współwłasność nieruchomości może powodować komplikacje w zarządzaniu nieruchomością, użytkowaniu części wspólnych, rozliczania kosztów umieszczania znaków na fasadzie itp.

[srodtytul]Ograniczony popyt[/srodtytul]

Analitycy rynkowi zgodnie twierdzą, że amatorzy na zakup biura nie trafiają się zbyt często. – Spotykamy oczywiście osoby fizyczne, które kupują tego typu lokale i następnie je wynajmują. Najczęściej jednak biur na własność poszukują niewielkie firmy, np. kancelarie notarialne, dla których kluczowe jest trwałe związanie się z konkretną lokalizacją. Zdarzają się także przypadki, gdy urzędy krajowe lub np. delegatury urzędów europejskich chcą w sposób stały związać się z określoną lokalizacją, w tych jednak przypadkach transakcja dotyczy nie lokalu, a całego budynku – zaznacza Katarzyna Opalska.

Czasami firmy chcą mieć budynek, aby uniezależnić się od zmian czynszów na rynku najmu. Czasem kupują biuro ze względów prestiżowych, chcąc pochwalić się własnym budynkiem i adresem.

– Posiadaniem własnego biura mogą interesować się także spółki, którym nie wolno odliczyć podatku VAT z czynszu najmu, np. banki lub firmy ubezpieczeniowe, chociaż nie jest to główny powód kupna biurowca – wyjaśnia Paweł Suracki z Colliers International. – Jednak posiadanie nieruchomości w wielu przypadkach nie należy do tzw. core business przedsiębiorstw, które wolą przeznaczyć środki na rozwój, a nie „zamrażać” je w rzeczowych aktywach trwałych – dodaje.