Do takiego wniosku doszły badaczki z marsylskiego Laboratorium Antropologii Biokulturowej CNRS (Centre National de la Recherche Scientifique) Silvana Condemi, Anna Degioanni i Virginie Fabre.
Posłużyły się specjalnym programem komputerowym umożliwiającym modelowanie ewolucji demograficznej i genetycznej populacji neandertalskiej. Program został ułożony na podstawie 15 fragmentów DNA pochodzących od 12 osobników rozszyfrowanych przez różne laboratoria od 1997 roku.
Różnice między grupami były niewielkie. Powstawały dzięki mikroewolucji wywoływanej przez odmienne środowisko, w jakim żyła każda z neandertalskich gromad na tak ogromnej przestrzeni. Na przykład grupa zachodnioeuropejska wyróżniała się największymi zębami.
Istnienie takich genetycznych różnic, przy mało intensywnej migracji i wymianie między grupami, spowodowało, że ludzie ci stawali się coraz mniej odporni.
W zetknięciu z chorobami towarzyszącymi nowemu gatunkowi Homo sapiens, jaki pojawił się na Bliskim Wschodzie, potem w strefie śródziemnomorskiej i w Europie około 35 tys. lat temu, obniżona odporność neandertalczyków w decydującym stopniu przyczyniła się do wygaśnięcia ich gatunku. Zwłaszcza że konkurencja Homo neanderthalensis z nowym gatunkiem Homo sapiens prawdopodobnie przebiegała bardzo gwałtownie – uważają badaczki z Marsylii.
