Wiadomo: U2 mobbowało właścicieli iPhone'ów, wciskając im swoją muzykę bez żadnego pytania; Bono, zauważając niepokojące syndromy ulegania pokusie popularności, wykreował autoironiczną postać MacPhisto, ale i tak zmienił się w swoją karykaturę na salonach władzy, rojąc o duchowym przywództwie. Stawał się pretensjonalny, śpiewając o najwznioślejszych sprawach w banalny sposób. Grupa pozostawała więc gigantem stadionów, ale upadała pod ciężarem sławy niepotwierdzanej jakością nowych płyt.
Czytaj więcej
Nadzieje polskich fanów na pierwszy show U2 od 2009 r. u nas w kraju szybko się rozwiały. Irlandczycy nie wybierają się w ogóle do Europy Wschodnie...
U2 idzie naprzód z „Carnaval De Luz"
Fani mieli do U2 pretensje, nawet gdy ci chcieli imponować prostotą, poczynając od „Songs of Innocence”. Trudno było uwierzyć w skromność i naturalność Bono, który zaczął tapirować włosy jak operowa diva i robić z siebie Lennona, ale tylko w części związanej z okularami lennonkami. Różowe szkła nie pozwalały zobaczyć, że coraz bardziej przypominał wyleniałego rockowego satyra. Chyba w końcu zdał sobie sprawę z tego, że grupa potrzebuje reaktywacji, stąd w rozpoczynającym album rozbiegówce, „Go (Carnaval De Luz)” śpiewa do tanecznych rytmów „Czas zerwać z przeszłością (Naprzód!)”. Z kolei w „Mirror Maker (Rosalía!) – to ukłon w stronę młodej katalońskiej gwiazdy – opisuje swoje wyobcowanie w pokoiku sławy: „Gdy byłam w sali luster/ Widziałam tylko własną twarz/ Można nienawidzić samego siebie i pozwolić, by to minęło/ Nie wiedziałam tego, co ty wiesz/ W razie nagłego wypadku – stłucz szybę”.
Powstał album-manifest muzycznego spotkania, które ma być wyzwoleniem w formie tytułowego karnawału światła, a „niebem jest śpiew”. Niektórym konstrukcja płyty może przypominać „Sierżanta Pieprza” Beatlesów, która zaczynała się od zaproszenia na koncert fikcyjnego zespołu Samotnych Serc. Bono śpiewa o pękniętym sercu i samotności, co wiąże się też z sytuacją na świecie. Wtedy pociesza: „Twoje serce pęka teraz w sposób, o jakim nie miałaś pojęcia/Na ekranie odkryłaś, że nie wszyscy ludzie są dobrzy/Dla mnie to żadne zaskoczenie/
Dlatego właśnie twoja przyjaźń jest dla mnie tak cenna”. To niemalże rozwinięcie z „Małą pomocą przyjaciół”, które śpiewał Ringo.
Karnawał światła Beatlesów i U2
Co ciekawe, jedynym niewydanym utworem Beatlesów jest obecnie „Carnival of Light”. Niewykluczone więc, że U2 weszło w buty najsłynniejszego zespołu świata i zaproponowało własną wersję tego, co być może zamierzyli Beatlesi, śpiewając kiedyś w pierwszej satelitarnej transmisji „All You Need Is Love”.
Jednocześnie Bono nie ma wątpliwości – świata nie da się pozszywać na siłę, dlatego zaprasza na karnawał oświeconych – tych, z którymi się rozumie. („Jeśli świat jest w stanie wojny/My nie powinniśmy być”).
Oczywiście U2 idzie inną drogą niż Beatlesi. Anglicy umieścili na okładce „Pieprza” najsłynniejsze postaci z historii najnowszej, zaś Irlandczycy, wzorem przewrotnej specyfiki karnawału na czele karnawałowego pochodu, który ma pójść przez świat – w roli królowej stawia prostą dziewczynę „Boso, w sukience uszytej przez matkę/ Od bogactwa do nędzy, pośród cichej burzy/Ona jest obliczem Boga/ Piorunochronem w kobiecej postaci” Tak śpiewa w „La Reina”.
W „If The World Is At War We Better Not Be” U2 przypominają sobie, jak sami byli kilkunastoletnimi prostymi chłopcami, którzy z prostej chęci spotkania i grania doszli na szczyt. („Nie ma czegoś takiego jak rock and roll/Po prostu potrzebowaliśmy, żeby istniał/Stałem na szkolnym podwórku/Czekając, aż mi się przydarzysz”).
Czytaj więcej
Kilkadziesiąt osób po pasterce było świadkami zamordowania czwórki sąsiadów i krewnych, w tym kobiety w ciąży i dziecka. Przysięgali mordercy na kr...
Owszem, zdarzają się na płycie banały w stylu „Nie rezygnuj ze swojego marzenia – ono jest dla wielu, nie tylko dla garstki. Nie poddawaj się, a twoje marzenia też cię nie opuszczą”, ale to naprawdę wyjątki. Bono chyba walczy o literackiego Nobla, bo w „The Greatest Show On Earth” – o zakochanej parze, która była „kiedyś największym widowiskiem na świecie”, śpiewa: „Czy to uśmiech, czy może łza?/Czy to wszystko tylko show-biznes?/Kino, które przypomina witraż/Stoisz przy ołtarzu podczas naszego ślubu/Czy to świątynia miłości, czy strachu?/Czy sprawiliśmy, że Bóg czuje się tu jak obcy?”.
Z kolei w „Glorify”: „Słońce nie widzi własnego blasku/Ale wcale się tym nie przejmuje/Jesteśmy dla siebie stworzeni, ty i ja/ Bo wywodzimy się z siebie nawzajem”.
Miłość jest ważna – to ostatnia deska nadziei tak jak w „Midnight Sunshine”. I godna skrajnego poświęcenia: „Plujesz mi w twarz, jesteś bezczelnym kłamstwem/Nic nie sprawi, że przestanę cię kochać”.
Refleksja nad duchowością, religijnością też jest często obecna. Bono nie zrzuca odpowiedzialności za wszystkie katastrofy na Boga. Padają apostrofy do świętej Cecylii, Jezusa z Rio, choć w „Silencio” Bono wypala: „Kościół to nad tłumem kontrola/ W ciszy rozbrzmiewa dźwięk diabelskiego rock and rolla”.
Dolly Parton w finale „Carnaval De Luz"
Kiedyś na „Zooropa” gościł gigant country Johnny Cash. Teraz też album ma gościa specjalnego – królową country Dolly Parton. Jak się okazało, to jej ostatnie nagranie. To ona w „Torn” śpiewa o pękniętym świecie i pękniętym sercu matki: „Dłonie, które kiedyś cię obejmowały, / teraz zaciskają się w pięści/Słowa, które niegdyś przynosiły ukojenie, / teraz tną cię na kawałki [...] Nic nie boli matki bardziej niż rodzina w stanie wojny”.
U2, „Carnaval De Luz", Universal, 2026, CD
U2, „Carnaval De Luz”, Universal, 2026, CD
U2 przygotował już nowy hymn na koncerty. To „Can’t Stop Us Now”, w którym grupa deklaruje: „Nic nas teraz nie powstrzyma (Razem znaczymy więcej niż każdy z nas z osobna, wszyscy razem)”. Banalnie? Na koncercie to się sprawdzi. Telefony zaświecą w ciemności.
Album przynosi nie tylko ważne teksty, ale też znakomitą muzykę. „Silencio” to najbardziej przebojowa piosenka od lat. Przy innych świat też zatańczy. W świetnym „If The World Is At War We Better Not Be” usłyszymy nawiązanie do „Even Better Than the Real Thing” z „Achtung Baby”. „The Greatest Show On Earth” to ballada, która może konkurować z hitami z lat 80.. Proszę też wsłuchać się w partie basu Adama Claytona i perkusji Larry’ego Mullena Jr., który ją zainicjował i teraz po urazie kręgosłupa do niej wrócił. To nie jest drugi plan śpiewu i gitar. Sekcja rytmiczna U2 gra w stylu z najlepszych pierwszych płyt. The Edge też dużo pracował nad brzmieniem gitar. Powstała płyta dopieszczona pod każdym względem.
Dobra wiadomość jest też taka, że wydane ostatnio EP-ki U2 „Days of Ash” i „Easter Lily” tworzą drugą płytę albumu edycji deluxe. Cały album jest deluxe.
