Na tomik składa się piętnaście utworów, ogłoszonych przez pisarza latach 2011-2014 na łamach niskonakładowych czasopism literackich. Ozdobą tomu są jednak trzy niedrukowane przez poetę za życia wiersze skierowane do żony Wiesławy Różewiczowej.
Składnia życia
Nie sposób nie powiedzieć w tym miejscu, że z przyszłą żoną Wiesławą Kozłowską, łączniczką Armii Krajowej, pseudonim „Filis” Tadeusz Różewicz poznał się w czasie II wojny w partyzantce. To ona w 1944 przepisywała na maszynie zbiór okupacyjnych utworów Różewicza „Echa leśne”, jaki wydał konspiracyjnie pod pseudonimem „Satyr”. Pobrali się w roku 1949. Te trzy wiersze, to: „Listy od W…” – utwór powstały w 1989 roku, w czterdziestą rocznicę ślubu i „czterdziestą piątą rocznicę miłości”, jak czytamy w dedykacji, następnie wiersz z 2009 roku „Na 60. rocznicę ślubu”, a także „Znalezisko”.
Wielbiciele twórczości Różewicza zapewne pamiętają wiersz „czego byłoby żal” zamykający tom „Zawsze fragment” z 1996. W wierszu tym poeta odpowiadając na pytanie tytułowe, mówi, że: „uśmiechu Wiesławy / kiedy mówi dzień dobry / i dobranoc // i kiedy nic nie mówi”. To bez wątpienia jedno z najwspanialszych wyznań miłosnych we współczesnej liryce polskiej. W „Listach od W…” poeta wyznaje, ze czytając każdy list od żony: „widzę twój uśmiech” i dodaje jeszcze: „twoje zdania / mają składnię życia”. Nie inaczej w wierszu powstałym piętnaście lat później: „uśmiech na twojej twarzy / rozjaśnia nasz dom / i moje życie”, w „Znalezisku” natomiast: „szukałem / szukałem siebie / znalazłem CIEBIE / idziemy / razem od tylu tylu / lat”. W tym ostatnim utworze najważniejsza jest konstatacja świadomości końca drogi. Podmiot tego wiersza nie kryje, że więcej za nim, niż przed nim, że koniec drogi już blisko.
