Uchodźcy mają trzy dni, żeby się wyspać

– KIK działa prężnie w różnych miejscach, np. na dworcach – wyjaśnia koordynatorka. – Współpracujemy także z innymi organizacjami. Nie podajemy adresu, bo nie chcemy, by pod drzwiami ustawiały się kolejki. Nasi goście mogą teoretycznie przebywać tu do trzech dni, ale w praktyce nikogo nie wyrzucamy – dodaje.

Większość osób przybywa zmęczona, wycieńczona i bez planu. Co dalej? Jak mówi Marianna Ossolińska, potrzeba im przede wszystkim „kilku chwil”, żeby złapać oddech, poczuć się bezpiecznie. Potem mogą zdecydować, co dalej. Organizacje z różnych państw europejskich są coraz bardziej aktywne i organizują transport oraz pobyt na miejscu i pomoc w formalnościach. Można też skontaktować się z ambasadą własnego kraju, choć powrót do ojczyzny jest często niemożliwy.

Uchodźcy przyjmowani są do hostelu na podstawie pieczątki w paszporcie z datą wjazdu po 24 lutego. Mają prawo przebywać w Polsce 15 dni. Jeśli w Ukrainie mieli prawo stałego pobytu, nie mają większych kłopotów, by załatwić formalności w Polsce. Ale jeśli nie, ich sytuacja jest trudna. Dyżury rozpoczęło już Stowarzyszenie Interwencji Prawnej, które pomaga zorientować się w zawiłościach systemu, jest też kontakt z psychologiem.

W jadalni wiszą flagi. Jeszcze nie wszystkich 26 narodowości, które gościły w hostelu. To przede wszystkim obywatele z krajów środkowej i południowej Azji oraz z północy Afryki, a nawet z Ameryki Południowej. Czy są konflikty?

– Rzadko. Dwóch Ekwadorczyków przyjechało z kotem – mówi Ossolińska. – Nic nie powiedzieli, a przecież gościmy też zwierzęta, obecnie mamy nawet pittbulla. Trafili do pokoju z panem, który miał alergię, trzeba było robić roszady. Ktoś chciał przywieźć trzy amstaffy i musieliśmy odmówić, to zbyt niebezpieczne, jest wiele małych dzieci.

Kiedy w Polsce składała wizytę wiceprezydent USA Kamala Harris, zaproszenie na spotkanie dostał także reprezentant hostelu. Pojechał pewien Marokańczyk. I to był jedyny raz, kiedy ośrodkiem zainteresowały się jakiekolwiek władze.