Oczywiście w sercu partii podjęto decyzję, że nie należy mówić o nim i jego wysiłkach bez szacunku, ale trudno mieć wątpliwości, że Jarosław Kaczyński daje dowód poważnego zniecierpliwienia. Zapewne od dawna rozumie, że aktywność Macierewicza jest jak szukanie przez grupę ślepców igły w stogu siana. Nie można wykluczyć, że coś znajdą, jednak z pewnością nie będzie to igła.
Tym razem jednak przemówiła pragmatyka. Dokąd było to użyteczne politycznie, Macierewicza ogrywano w świetle reflektorów, ale w kwietniu 2018 roku, w przeddzień poczwórnej sekwencji wyborczej, kiedy prezes Kaczyński ewidentnie próbuje temat smoleński schować pod dywan, Macierewicz i jego donkiszoteria nikomu nie jest potrzebna.
Czytaj także:
Macierewicz: Raport Millera anulowany decyzją podkomisji
Lasek: Nie ma dowodów na wybuchy
Gdyby jeszcze miał on jakieś asy w rękawie, szanse na przekonujące dowody, perspektywę zamknięcia prac zespołu, może ktoś w PiS traktowałby go naprawdę poważnie. Niestety, dzisiejsza konferencja obnaża bezwzględną prawdę, że w sprawie katastrofy smoleńskiej Macierewicz jest zakładnikiem Putina. Jedyne co może obiecać, to wiele wytężonej pracy i piętrzących się budżetów na pracę kolejnych ekspertów w kolejnych latach. Prace po prostu nie mogą być zamknięte bez dostępu do dowodów materialnych, które są w rękach Rosjan.
A więc nihil novi, nic się nie zmieniło, prócz koniunktury politycznej, która jest zdecydowanie przeciwko byłemu ministrowi obrony. Musi się on liczyć z coraz większą izolacją i marginalizacją w macierzystej partii. Przynajmniej do czasu, kiedy prezes Kaczyński nie uzna, że sprawą znów trzeba się instrumentalnie posłużyć w polityce.
Wszystko to miał dziś Macierewicz wypisane na twarzy. Widzieli to nawet ślepcy.
