"Pszczelarz" i „Piep*zyć Mickiewicza”. Filmowa rozgrzewka w czasie mrozów

Takie „szkolne” filmy powstają na całym świecie. Zwykle według podobnego schematu: koszmarna, rozwydrzona, spisana na straty klasa, nowy nauczyciel inny od wszystkich, wreszcie – po trudnym okresie walki - pojednanie i wspólne zwycięstwo.

Podobnie jest w „Piep*zyć Mickiewicza”. Dante jest nastolatkiem okaleczonym przez życie, mieszka u sióstr zakonnych. W warszawskim liceum im. Barei (!) chodzi do klasy, do której nauczyciele wrzucili takich jak on: trudnych, zbuntowanych, dysfunkcyjnych, nie do opanowania, potrafiących każdego nauczyciela doprowadzić do obłędu. Wszyscy są tu spisani na straty. Aż do chwili, gdy wychowawcą klasy zostaje nowy nauczyciel. Facet przetrącony przez życie, który tym chłopakom i dziewczynom chce pokazać, że mogą w życiu wygrywać. A w Dantem dostrzega jego wrażliwość i niezwykły talent literacki. 

Film zaczyna się w rytmie mocnego hip-hopu, piosenkę „Bunt”, którą można usłyszeć w zapowiedziach, wykonują raperzy olszakumpel i Janusz Waszczuk. W miarę upływu czasu rytm opowieści spokojnieje i zmienia się. Sara Bustamante-Drozdek sprawnie prowadzi akcję, bohaterowie – uczniowie i nauczyciele – nie są papierkowi. Niemal wszyscy mają swoje ukryte dramaty. Atutem filmu jest aktorstwo. Jak zawsze znakomity Dawid Ogrodnik w roli nauczyciela, Weronika Książkiewicz, Joanna Liszowska. Przede wszystkim jednak świetny Hugo Tarres, zawłaszczający ekran, prawdziwy w każdym wydaniu – zblazowanego łobuza i czułego chłopaka szukającego miłości. A poza nimi cała grupa znakomitej młodzieży: szesnasto-, siedemnastolatków, którzy są pierwszy raz ekranie, a grają jak zawodowcy. 

Sama jestem ciekawa czy „Piep*zyć Mickiewicza” zdoła przebić się do młodych widzów. A może pomoże temu filmowi również intrygujący tytuł?