Koriolan - recenzja filmu

Zrobili współczesny film o meandrach polityki, ale również o tragedii człowieka miotanego ambicjami i dumą, niewierzącego w siłę demokracji.

Czytaj rozmowę z Ralphem Fiennesem

U Szekspira generał Gnejusz Marcjusz staje się bohaterem w czasie wojny z Wolskami. Gdy wraca w glorii sławy, matka namawia go, by ubiegał się o tytuł konsula. Marcjusz-Koriolan zyskuje poparcie Senatu, jednak trybuni ludowi podburzają przeciwko niemu Rzymian, przypominając, że w czasie wojny nie chciał wydać zboża głodującym.

Koriolan nienawidzi demokracji, ustrój, w którym plebs ma większą władzę niż patrycjusze, nazywa „dziobaniem orłów przez wrony".

Zobacz galerię zdjęć

Za swoje poglądy zostaje skazany na banicję. Upokorzony zdradza ojczyznę, wchodząc w pakt z dowódcą Wolsków. Gdy prowadzi na Wieczne Miasto wrogą armię, senatorowie wysyłają na negocjacje jego matkę, żonę i syna. Koriolan zdradza po raz drugi – tym razem Wolsków. Jest postacią tragiczną, za podwójną zdradę musi zapłacić najwyższą cenę.

Ralph Fiennes jako Koriolan, w żołnierskiej panterce i z ogoloną głową, przywodzi na myśl oszalałego Marlona Brando z „Czasu Apokalipsy". Znakomitego partnera znajduje w Gerardzie Butlerze, grającym wodza Wolsków, Aufidiusza. Jednak największe kreacje tworzą w tym filmie kobiety: Vanessa Redgrave – matka Koriolana, i Jessica Chastain – jego żona. Ta ostatnia, nominowana do Oscara za rolę w „Służących", jest już wielką gwiazdą kina amerykańskiego, talentem, skalą możliwości i stosunkiem do pracy przypomina Meryl Streep.

W uwspółcześnionej wersji Szekspirowskiej tragedii zachwycają sekwencje walk ulicznych sfilmowane jak sceny wojenne z oscarowego „Hurt Locker. W pułapce wojny". Nic zresztą dziwnego. W obu filmach za kamerą stanął Barry Ackroyd.

Barbara Hollender