Decyzja prezesa UODO jest następstwem kontroli przeprowadzonej w placówce. Urząd sprawdzał, czy szkoła miała podstawę prawną do przetwarzania danych osobowych za pomocą monitoringu, jaki był zakres zbieranych informacji, jak długo przechowywano nagrania i czy zostały one odpowiednio zabezpieczone.

Szkoła tłumaczyła, że kamery miały zwiększyć poczucie bezpieczeństwa, ułatwić wyjaśnianie konfliktów między uczniami oraz ustalanie okoliczności ewentualnych wypadków. Urządzenia zamontowano zarówno w pomieszczeniach dydaktycznych, jak i na zewnątrz budynku. W 2019 r. w placówce działało 13 kamer. Dwa rejestratory prowadziły całodobowy zapis obrazu. Dostęp do nagrań miała dyrektorka szkoły oraz informatyk, z którym placówka zawarła umowę zlecenia.

Czytaj więcej

Prezes UODO: do e-Dziennika trzeba się lepiej przygotować

Szkoła nie uwzględniła ryzyka dla prywatności uczniów

Zdaniem UODO szkoła błędnie uznała, że jako placówka niepubliczna, nieobjęta regulacjami Prawa oświatowego dotyczącymi monitoringu, może stosować takie rozwiązania bez większych ograniczeń. Tymczasem musi przestrzegać przepisów rozporządzenia 2016/679, czyli RODO, które określają zasady przetwarzania danych osobowych także wówczas, gdy nie regulują ich odrębne przepisy.

W ocenie organu nadzorczego, instalując kamery w celu zapewnienia bezpieczeństwa, szkoła nie uwzględniła, jak bardzo monitoring ingeruje w prywatność osób przebywających w budynku, w szczególności dzieci.

Czytaj więcej

Uczniom również przysługuje prawo do prywatności i ochrony danych

Placówka argumentowała, że nagrania nie były na co dzień przeglądane, a więc zawarte w nich dane nie były przetwarzane. UODO uznał takie stanowisko za błędne. Przetwarzanie danych obejmuje bowiem nie tylko ich przeglądanie, lecz także gromadzenie, przechowywanie i usuwanie. Co więcej, system monitoringu działał nieprzerwanie, rejestrując wizerunki małoletnich uczniów oraz innych osób przebywających w salach dydaktycznych.

„Konsekwencją takiego podejścia było przekonanie, że ryzyko dla przetwarzania danych w systemie monitoringu, w tym w szczególności naruszenia praw lub wolności osób, których dane dotyczą, nie występuje. Do takiego błędnego wniosku szkoła doszła jednak niejako z góry, bez odpowiedniej analizy ww. ryzyka, pomimo faktu, że była do tego zobowiązana zgodnie z wymogami art. 32 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 2016/679” – wskazał UODO.

UODO: monitoring nie był jedynym rozwiązaniem

W ocenie organu nadzorczego brak analizy ryzyka doprowadził szkołę do błędnego wniosku, że monitoring jest jedynym właściwym narzędziem zapewniającym bezpieczeństwo uczniów i ochronę mienia. Placówka zrezygnowała z kamer dopiero po wszczęciu postępowania przez prezesa UODO.

Tymczasem bezpieczeństwo można było zapewnić również za pomocą środków w mniejszym stopniu ingerujących w prywatność dzieci. Jednym z możliwych rozwiązań byłoby zatrudnienie osób nadzorujących zachowanie uczniów oraz kontrolujących dostęp do terenu szkoły.