Porozumienie o złocie banków centralnych (CBGS) podpisano w 1999 r. dla ograniczenia sprzedaży złota i ustabilizowania rynku tego metalu szlachetnego. W latach 90 dochodziło do ukrywanych sporadycznych transakcji, które doprowadziły do obniżenia cen i podważenia statusu złota jako stabilnego aktywu rezerwowego. Porozumienie podpisane początkowo przez 15 banków centralnych ograniczało ilość, jaką mogły sprzedać w ciągu roku, co ustabilizowało rynek
„Sygnatariusze potwierdzają, że złoto pozostaje ważnym elementem globalnych rezerw walutowych, w dalszym ciągu zapewnia różne korzyści z jego posiadania i żaden z nich nie ma obecnie planów sprzedaży znacznych ilości złota" — cytuje Reuter komunikat EBC.
W ciągu ostatnich 20 lat ceny złota wzrosły z niecałych 300 dolarów za uncję do prawie 2 tys. dolarów w 2011 r., a banki centralne stały się kupującymi netto ze sprzedających netto. Oznaką zmiany na rynku jest to, że po ogłoszeniu tego komunikatu we Frankfurcie cena złota, ok. 1400 dolarów za uncję, praktycznie nie drgnęła.
Porozumienie uaktualniano trzykrotnie, dotyczyło 22 banków centralnych, a w 2014 r. w trzy lata po dużej sprzedaży tego kruszcu przez sygnatariuszy porozumienia zniesiono limit ilościowy. Ostatnia wersja umowy wygasała 26 września.
- To absolutnie słuszna decyzja — stwierdziła dyrektor ds. banków centralnych i polityki w Światowej Radzie Złota (WGC), Natalie Dempster. Jej zdaniem, rynek zmienił się od 1999 r., jest bardziej stabilny i bardziej płynny. — Najważniejszą zmianą jest zachowanie banków centralnych. W 1999 r. były sprzedającymi netto 500 ton, natomiast w ostatnim roku kupiły rekordową ilość — powiedziała.
