fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

Orzecznictwo

Jak długo fiskus może weryfikować stratę

Firma, która poniosła stratę, musi trzymać dokumenty aż przez 11 lat. Dopiero wtedy fiskus nie może zweryfikować jej wysokości
Tak wynika z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2009 (II FSK 1771/07) i z 27 sierpnia 2010 (II FSK 583/09).

Zasady rozliczania

Przepisy o podatku dochodowym pozwalają rozliczyć stratę w kolejnych pięciu latach podatkowych. Zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy o PIT o wysokość straty ze źródła przychodów  poniesionej w roku podatkowym można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach.
Wysokość obniżenia w którymkolwiek roku nie może przekroczyć połowy straty. Takie same zasady wynikają z art. 7 ust. 5 ustawy o CIT (nie zawiera ona jedynie zastrzeżenia, że dochód i strata muszą być z tego samego źródła, ponieważ przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych ich nie wyróżniają).
Zgodnie z art. 70 § 1 ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Pojawia się jednak pytanie, jak przepis ten stosować do lat, w których podatnik poniósł stratę. Najłatwiej wyjaśnić to na przykładzie.
Załóżmy, że w 2003  i 2004 r. spółka poniosła straty. Uwzględniła je w zeznaniu podatkowym za 2007 r. Nie ma wątpliwości, że zobowiązanie za 2007 r. jeszcze się nie przedawniło i fiskus może skontrolować rozliczenia za ten rok.
Czy ma jednak prawo zweryfikować wysokość straty wykazanej w 2003  i 2004 r.? Jeśli  okazałoby się, że jest ona zawyżona, to podatek wynikający z zeznania za 2007 r. może okazać się zbyt niski.

NSA: przedawnienie po 11 latach

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że fiskus nie może zweryfikować wysokości straty, dopiero gdy minie okres przedawnienia za lata podatkowe, w których podatnik mógł ją rozliczyć. W praktyce oznacza to, że ma na to aż 11 lat.
W wyroku z 27 sierpnia 2010 wyjaśnił, że zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 70 § 1 ordynacji podatkowej, należy rozumieć w sposób określony w art. 5 tej ustawy. Jest to więc wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy podatku w wysokości, w terminie i miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego.
NSA zauważył, że w razie poniesienia przez podatnika straty co prawda nie powstanie zobowiązanie podatkowe, ale ma on obowiązek złożyć zeznanie roczne.
Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o CIT podatek wynikający z zeznania rocznego jest podatkiem należnym za dany rok podatkowy, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi podatek w innej wysokości.
Wydanie takiej decyzji, określającej wysokość zobowiązania podatkowego w wysokości innej niż zadeklarowana przez podatnika, uregulowane zostało w art. 21 § 3 ordynacji podatkowej.
Nie budzi wątpliwości, że decyzje deklaratoryjne potwierdzające powstanie zobowiązania podatkowego w określonej wysokości mogą być wydawane przez właściwy organ podatkowy do momentu wygaśnięcia zobowiązania wskutek przedawnienia.

Można kontrolować, bo wpływa na podatek

NSA zwrócił jednak uwagę, że w postępowaniu podatkowym, którego przedmiotem jest określenie wysokości zobowiązania podatkowego, zasadniczą kwestią wymagającą wyjaśnienia jest wysokość podstawy opodatkowania.
Mają na nią wpływ nie tylko uzyskane w roku podatkowym przychody i koszty ich uzyskania, ale również przysługujące podatnikowi ulgi. Do tych ostatnich należy również zaliczyć prawo do uwzględniania starty z lat poprzednich.
Na tej podstawie NSA uznał, że: „Organ podatkowy wyjaśniający wysokość podstawy opodatkowania, sprawdzając rzetelność danych wykazanych w zeznaniu podatnika, może zatem weryfikować wszystkie elementy mające wpływ na wysokość podstawy opodatkowania dopóty, dopóki ma uprawnienie do określenia wysokości zobowiązania podatkowego, tj. do chwili jego przedawnienia. (...)
Ani w ustawie Ordynacja podatkowa, ani w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych nie przewidziano wprost ograniczenia czasowego dla wydania decyzji tego rodzaju.
Z faktu, że podatnik ma możliwość obniżenia o wysokość straty dochodu w pięciu najbliższych, kolejno po sobie następujących latach podatkowych, można natomiast wyprowadzić wniosek, że dopóki nie nastąpi przedawnienie zobowiązania podatkowego i tym samym możliwość określenia jego wysokości, w kwocie innej niż zadeklarowana, dopóty organ podatkowy ma obowiązek wyjaśniać i ustalać wszystkie elementy konstrukcyjne zobowiązania, w tym wysokość straty obniżającej dochód do opodatkowania”.
Takie same wnioski płyną z orzeczenia NSA z 5 marca 2009 (II FSK 1771/07). Podatnicy muszą więc pamiętać, aby odpowiednio długo przechowywać dokumenty za lata, gdy ponieśli stratę.
Czytaj też:
 
Zobacz:
 
Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA: automatycznie wyświetlimy artykuł za 15 sekund.
REKLAMA
REKLAMA