Długo by pisać o powiedzonkach adwokackich, np. że jeden paproszek na garniturze prawnika odwraca uwagę jego rozmówcy, więc dobry prawnik nie może sobie na ten paproszek pozwalać.
Pewnie to ważna sprawa, nie tylko zresztą w prawniczej profesji, ale tutaj chcę się skupić na tym, co prawnicy mówią, i to nie w sali rozpraw, ale na sądowym korytarzu, i nie do ucha klienta czy koleżanki z korporacji, bo gdybym nawet to niechcący usłyszał, tobym o tym nie napisał. Chodzi mi o to, co można usłyszeć na korytarzu bez nadstawiania ucha.
Jakiś czas temu radca prawny znanej instytucji, zwykle bardzo dobrze do sprawy przygotowany, stanowczo popierał apelację (taka zresztą jego rola) w sprawie dwojga ludzi, chyba jakoś tam skrzywdzonych, choć w zasadzie dających sobie radę w życiu. Popełnili jednak pewne błędy prawnicze, w efekcie czego sprawę przegrali.
W sali rozpraw ów radca ostro punktował przeciwników swoich klientów, ale gdy wyszedł na korytarz, usiadł dość blisko ich prawnika. Tłumaczył mu, że owszem, mają sporo racji, ale o skierowaniu apelacji nie tylko on decyduje. Gdyby to od niego zależało, to zapewne by jej nie złożył. Nie uczestniczyłem w tej rozmowie (bo wtedy pewnie bym o niej nie pisał), ale słychać było to dziwne tłumaczenie nawet w połowie korytarza.
Kiedyś w innym sądzie na dyscyplinarce młodego sędziego oskarżał go przedstawiciel ministra sprawiedliwości (prokurator). Wychodząc z sali, powiedział do sędziego, zresztą uniewinnionego, aby nie brał tego oskarżenia do siebie, że osobiście on do niego nic nie ma. Na co ów młody sędzia: „Nie ma sprawy".
