Zarządzający trasami muszą też odpowiednio oznakować i zabezpieczyć trasy, zamknąć trasy zagrożone zejściem lawiny, objaśnić zasady korzystania ze szlaków zjazdowych i wyciągów oraz informować narciarzy o aktualnych warunkach śniegowych i pogodowych na stoku.
Jeśli na stoku zrobi się zbyt ciasno, zarządzający musi zatrzymać wyciąg, nawet gdy wydłuży to kolejki. Jeżeli zbyt dużo narciarzy przebywa na danej nartostradzie (ustalenia na podstawie przepustowości wyciągu), właściciel ma dwa wyjścia: albo powiększy obszar trasy narciarskiej, albo zmniejszy przepustowość kolejki wwożącej narciarzy na górę.
Wszelkie zagrożenia występujące na trasie, spowodowane np. remontami czy niedającymi się usunąć przeszkodami, trzeba widocznie oznakować, umieszczając na trasie znaki ostrzegawcze. Jeśli stoki narciarskie i nartostrady są udostępnione do użytkowania po zmroku, powinny być oświetlane w sposób zapewniający możliwość oceny warunków narciarskich, czytelność oznakowania i zabezpieczeń.
Trasy zjazdowe są podzielone na trzy kolory. Trasa oznaczona kolorem niebieskim jest przeznaczona dla początkujących. Jej nachylenie wynosi do 21 do maksymalnie 30 proc. Trudniejsze są trasy czerwone, o nachyleniu średnim do 29 proc., a maksymalnym do 40 proc. Najtrudniejsze są trasy czarne o nachyleniu średnim powyżej 29 proc., a maksymalnie powyżej 40 proc. Odpowiedzialność za ustalenie stopnia trudności trasy ponosi właściciel terenu, na którym znajdują się stok i wyciąg.
Czytaj także:
