O pryncypia też chodzi. Gdy rząd traci większość w parlamencie, składa rezygnację i powinno się rozpisać natychmiast wybory. To naród jest suwerenem dającym władzy legitymację, a nie prezydent wybierany u nas nie przez naród, lecz przez parlament. Ale głównie chodzi o to, że Włochom grozi teraz dryf, bo Monti  niewiele będzie mógł zdziałać.

Sugeruje pan, że Monti będzie zakładnikiem politycznych kłótni?

Problem polega na tym, że zmienią się premier i rząd, ale parlament pozostanie ten sam. Tam zasiadają ci sami deputowani i senatorowie, którzy dotychczas nie mogli się zgodzić w niczym, może poza podwyżką własnych apanaży. I to ma się nagle zmienić? A Monti będzie musiał przegłosować wszystko w parlamencie. Najpóźniej za półtora roku muszą się odbyć wybory parlamentarne. Nie wyobrażam sobie, by lewica zgodziła się nagle na reformę systemu emerytalnego czy liberalizację prawa pracy ułatwiającą zwolnienia. To są bardzo potrzebne reformy, które zbliżyłyby Włochy do tego, co się dzieje w innych krajach Unii, ale obawiam się, że lewica, a także Liga Północna, nie zgodzą się na to, bo to godzi w ich elektorat. A ten rozliczy ich najdalej za półtora roku. Podobnie prawica nie zaakceptuje drenażu kieszeni klasy średniej.

Można założyć, że politycy wiedzą o konieczności reform i się z nimi dla dobra kraju zgodzą, bo zawsze mogą powiedzieć: „To nie my, to Monti nas zmusił"?

Nie. Liga Północna już zapowiedziała, że będzie w opozycji. Powstała też lewicowa populistyczna partia Lewica, Ekologia, Wolność. Jest poza parlamentem, ale może liczyć na co najmniej 8 proc. głosów. Potentaci będą się bać odpływu elektoratu.