Podstawową metodą planowania budżetów gmin jest metoda budżetowania historycznego. Zasadą takiego planowania jest to, że dane na rok przyszły pochodzą z roku bieżącego i są skorygowane o przewidywane zmiany.
[srodtytul]Łatwo opracować[/srodtytul]
Za korzyściami stosowania tej metody przemawia łatwość sporządzania planów na rok przyszły. Tradycyjne ograniczenia budżetowe wiążą się z zachowaniem określonych w uchwale budżetowej limitów wydatków, dokonywaniem wydatków zgodnie z ich przeznaczeniem, czyli według klasyfikacji budżetowej wydatków, i terminową ich realizacją. Miernikiem wykonania budżetu jest natomiast udział wykonanych wydatków w stosunku do przyjętego planu. W takim układzie trudno ocenić, czy poniesione wydatki rzeczywiście spowodowały realizację postawionych celów. Brakuje bowiem wskaźników, za pomocą których można dokonać oceny realizacji zadania i jego efektywności.
Według tej koncepcji budżetu zadanie jest najmniejszym jego elementem – w zasadzie niepodzielnym. Wykonanie zadań ma na celu realizację celów ogólnych. Cel powinien być wyrażony nie tylko jakościowo, ale także ilościowo, bardzo ważna jest bowiem jego mierzalność. Każde zadanie budżetowe powinno określać jednostkę odpowiedzialną za wykonanie zadania. Można w nim również określić termin, mierniki oraz środki przyznane na realizację określonego zadania. Takie podejście do budżetu umożliwia ocenę przez odbiorców zewnętrznych stopnia wykonania budżetu.
[srodtytul]Pułapki realizacji[/srodtytul]
