Zabrze postanowiło nadać jednemu z parków imię kardynała Augusta Hlonda. Rada podjęła stosowną uchwałę, ale wojewoda śląski stwierdził jej nieważność. W rozstrzygnięciu nadzorczym z 8 października 2015 r. napisał, że rada nie mogła nadać parkowi imienia, ponieważ teren, na którym jest on zlokalizowany, nie należy w całości do miasta.
Faktycznie, część parku leży na terenie parafii rzymskokatolickiej pw. Bożego Ciała przy ul. Olsztyńskiej 5 w Zabrzu. A miastu został on przez parafię jedynie użyczony na czas nieoznaczony stosowną umową cywilnoprawną.
Zabrze zaskarżyło rozstrzygnięcie wojewody śląskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Ten w wyroku z 1 marca 2016 r. oddalił skargę miasta. W ocenie sądu rada miasta, podejmując uchwałę nadającą imię parkowi, który w całości do Zabrza nie należy, naruszyła art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 7 konstytucji wprowadzającym nakaz działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa oraz art. 64 konstytucji stojący na straży prawa własności (sygn. IV SA/Gl 1137/15).
Skargę kasacyjną Zabrza uwzględnił dopiero Naczelny Sąd Administracyjny. Uchylił zarówno wyrok WSA, jak i rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody śląskiego
– Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, te zaś obejmują w szczególności sprawy zieleni gminnej i zadrzewień – uzasadniała Barbara Adamiak, sędzia NSA.
Stosownie zaś do art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym, organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego dotyczące zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Do ustalenia zakresu (zasad) korzystania z obiektu użyteczności publicznej, jakim niewątpliwie jest park miejski, należy zaliczyć nadanie mu nazwy.
– Nadanie nazwy parkowi miejskiemu ma bowiem znaczenie powszechne, stanowiąc wyraz uporządkowania określonej przestrzeni miasta. Jest przykładem działania o charakterze organizatorskim podjętym w stosunku do określonego obiektu, spełniającego funkcję obiektu użyteczności publicznej – wskazywała sędzia Adamiak.
W konsekwencji w ocenie NSA uchwała nadająca parkowi imię jest powszechnie obowiązującym aktem prawa miejscowego, podlegającym publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym.
– Zabrze miało podstawę prawną, aby podjąć uchwałę nadającą parkowi imię, ale także umożliwiający jej podjęcie tytuł prawny wynikający z umowy zawartej z właścicielem terenu, na którym park jest zlokalizowany – uzasadniała wyrok sędzia NSA.
sygnatura akt: II OSK 2064/16
