Warszawa, styczeń 1990 roku. Plan Balcerowicza obowiązuje niespełna trzy tygodnie, jajko kosztuje 800 złotych, bochenek chleba – dwa tysiące. Stefan Kisielewski podnosi słuchawkę i wygłasza przez telefon cotygodniowy felieton dla polonijnego radia w Chicago. Nie jest wrogiem reformy: o kapitalizm upominał się wtedy, gdy płaciło się za to zakazem druku, a młodemu wicepremierowi życzy powodzenia. Mówi jednak coś, czego w Warszawie mało kto chce wówczas słuchać. Ekonomia jest równaniem z setkami niewiadomych, a program reform, choćby najzgrabniejszy, pozostaje założeniem, które trzeba sprawdzić. „Jest to hipoteza śmiała, logiczna, pięknie zbudowana, ale tylko hipoteza”.