Jakoś tak przypomniał mi się Banach z tym swoim powiedzeniem i ustawa z 14 lipca 1933 r. o konfiskacie majątku wrogiego narodowi i państwu (Gesetz über die Einziehung volks- und staatsfeindlichen Vermögens) przyjęta przez rząd Adolfa Hitlera z pominięciem parlamentu na mocy ustawy z 24 marca 1933 r. o pełnomocnictwach. Oficjalny tytuł tej ustawy o pełnomocnictwach brzmiał: „ustawa o zabezpieczeniu narodu i państwa przed nieszczęściem” (Gesetz zur Behebung der Not von Volk und Reich). Ta jedna z trzech tak zwanych ustaw norymberskich, była de facto konstytucją III Rzeszy. Zgodnie z zaleceniami Carla Schmitta uważanego – w sumie trochę przesadnie – za „koronnego jurystę” Hitlera, regulowała ona działanie państwa w warunkach, które śmiało można nazwać „wyższą koniecznością konstytucyjną”.