Fabuła powieści, opublikowanej we Włoszech w 1992 r., wydaje się prosta i ograna. Oto po 15 latach małżeństwa Mario, inżynier z politechniki, opuszcza z dnia na dzień swą żonę, 38-letnią Olgę i ich dwoje dzieci. Kobieta traci rezon i z wolna wpada w matnię przeobrażającą codzienne życie w przykry obowiązek. Jej konfuzję potęgują nawarstwiające się w głowie schizofreniczne myśli, których nie sposób skanalizować, czy dać im odpór; ujadający owczarek domagający się spaceru, nienawistny nagle Turyn – wszystko męczy. Trudno żyje się z myślą, że nasz były partner wie o nas wszystko, a my o jego dezercji do nowego życia – nic a nic. Trudno zmierzyć się z myślą, że jesteśmy splotem okazji i podniet, a przypadek decyduje o tym, jakiemu ciału przypiszemy chwilowe znaczenie. „Nic nie wiemy o drugim człowieku, nawet jeśli wszystko z nim dzielimy". Rozpoznania Eleny Ferrante – kolejnej po Elsie Morante światowej sławy włoskiej powieściopisarce obyczajowej – nie pozostawiają nam złudzeń.