K olumbijska rzeźbiarka Feliza Bursztyn, przebywająca na emigracji we Francji, umarła ze smutku o 22.15 w zeszły piątek 8 stycznia w paryskiej restauracji” – od tych słów zaczynają się najczęściej teksty dotyczące „Imion Felizy” Juana Gabriela Vásqueza (pisarz na zdjęciu). Sztanca? Niekoniecznie. W tym przypadku kwintesencja tej prozy. Słowa pochodzą z pośmiertnego felietonu Gabriela Garcíi Márqueza, przyjaciela Felizy. Márquez jest też jedną z drugoplanowych postaci książki Vásqueza.